''Bazen sadece kısacık bir buluşma, birinin hayatını sonsuza kadar değiştirebilir.''

Caddeler bu yükü nasıl kaldırır tanrım? Bu kalabalık fazla Bu akşam fazla Bu yağmur fazla Odalar Tanrım, nasıl dayanır bu boşluğa? Akşamlara kadar Sabahlara kadar Uzaklara kadar İnsan sevgisiz Tanrım, nasıl yaşar? Bunca arzudan sonra Bunca büyüden sonra Bunca gözyaşından sonra Zaman Tanrım, nasıl büyütür bizi? Güzellik olmasa Yalnızlık olmasa Unutmak olmasa Ölümü insan, nasıl kabul eder Tanrım? Ağaçlar yaşarken, Bulutlar yaşarken, Çocuklar yaşarken? Çevremde, dayanacak sağlam bir şey: Beni düşüncelerimden koruyacak bir sığınak aradım Böyle bir şey yoktu Kimsenin bir şey aramadığı, Ama herkesin her şeyi bulmuş gibi davrandığı bir dönem bu İnsanlar Düz olanlar var Kaoslara karışmayanlar var Kalabalıklara girmeden Yalnızlığıyla kazananlar var Anlaşılması güç, Derin insanlar var Ateş denilse yanan, su denilse eriyen... Ayak bileklerimde annemin bileğine bağlı ipler vardı. kâbuslardan kaçarken damdan düşmeyeyim diye Ben yaprakları çığlığa benzeyen, Çok fena bir ağaç olmak istiyordum Yapmakla olup bitseydi bu iş, yapardım, olurdu, biterdi. Çocukluk gülüşlerimden geçiyorum Sınırlarımı ziyaret ediyorum İçimdeki anlamsız konuşmaları dinliyorum Artık kalbim yorgun Ve herkese kırgınım Bir ağaca kırgınım, Bir çiçeğe kırgınım Oturmuş bir koltuğa bakıyorum Kim bilir ne karmaşa yaşanıyor Ne fırtınalar kopuyor, Ne planlar yapılıp, Ne umutlar sönüyor Bu bitmez yolculukta Camdan bakarak Görkemli, Aşılmış mı bilemem Akşamları gerginleşen dağlar görüyorum Annem şöyle demişti: ''Evden çıkmadan, evin havasız olduğunu anlayamıyorsun. Bazı insanlar da böyledir. Uzaklaşınca anlarsın sana ne kadar zarar verdiklerini.'' Herkes yüzümde kötülük belirtileri okuyordu. Yoktu böyle bir şey aslında. Ama onlar okuyordu. Sonunda dilekleri gerçekleşti. Alçak gönüllüydüm, beni hesaplı olmakla suçluyorlardı, sustum. İyiliği ve kötülüğü derinden duyuyordum. Beni anlamıyorlardı. Hep kırıyorlardı. Kinci oldum. Neşesizdim, öteki çocuklar gibi gibi şen ve geveze değildim. Kendimi onlardan üstün görüyordum. Ama herkes beni onlardan aşağı görmede sözbirliği etmişti, kıskanç oldum. Bütün dünyayı sevebilirdim. Beni kimse değerlendirmedi. Ben de nefret etmeyi öğrendim. Renksiz gençliğim kendimle ve çevremle savaşmakla geçti. En güzel duygularımı, alay ederler diye, kalbimin derinliklerine gömdüm. Onlar da orada öldüler. Sevdiğim insanlara kızabilirdim, Eğer sevmek bana mahzun durmayı öğretmeseydi İnsan dünyaya geldiği gün, Bir yandan yaşayamaya, bir yandan da ölmeye başlıyor Taş olsa dayanmaz deniyor bazı acılara Tanrım Adımı söyle Adımı Topraktan fışkıran bir su kabiliyetiyle söyle Anla Ve not et incirin yaralandığını, Rüzgarın kırıldığını, Islığın kesildiğini, Sesin kaçışını Anla Ve yardım et ruhun yoksulluğuna, yüzümün utanan taraflarına Yerle yeksan olmuşken umutlar Başka bir yer, Başka bir zaman, Her şey başkalaşmışken Tam da dibe çökmüşken Benim yüreğim her şeye rağmen ümit ediyor Hayat beni utandıracak, Beni mutlu kılacak, Beni kedere boğacak, Benim için ölecek, Beni korkular, acılar içinde bırakıp gidecekti Öğrenecektim Beni alçak, Beni korkak, Beni hain, Beni kurnaz, Beni zalim yapacaktı, öğrenecektim Öyle çok şey öğrendim ki, Geçmiş denen şeyin, insanın hafızasında sürekli değiştiğini, Dış görünüşün bazen ne kadar aldatıcı olduğunu, Ve çiçeklerin altında da yılanların gizlenebileceğini öğrendim Her şey yolundaymış gibi çıkardım yola, Ne mutlu bana Yola çıktıkça öğrendim Bir de yolda kaldıkça Herkesin bir hikâyesi var Ve öğrendim ki, Hikâyelerimizin çoğu özünde birbirine benziyor Bağlantı güçlü olabilir Bazen sadece kısacık bir buluşma, birinin hayatını sonsuza kadar değiştirebilir Kuş Uçar Kanat Ağlar- Şükrü Erbaş/ Bazı Yollar Yalnız Yürünür- Özgür Bacaksız/ Bir Ağustosun Son Gününe Ağıt- Raşit Ulaş