Bazı Yollar Yalnız Yürünür- Özgür Bacaksız/ İçimizde Bir Yer- Ahmet Altan/ Huzursuzluğun Kitabı- Fernando Pessoa/ Kar Tanesi- Beyza Alkoç

Düşüncelerin ürperti havasında dolaştığı bu yaşlarda, insan bir şey istiyor. Tek bir şey. Bir sıcaklık. O gölgeye gelecek tek bir ışık istiyor. Bir başka yüz, bir başka sahil kasabası, masum gözlere dalıp gitmek... İnsan gerçekten istediği şeyi elde edemediğinde, onun kadar değerli olmasa da, onun yerini tutabilecek bir şeylerin peşinden koşma isteğine engel olamıyor. Sevgili hayat, Aldıklarınla, Ve verdiklerinle tutunmaya çalışıyorum sana... Sen, çoğala çoğala başladığım, eksile eksile bitişe gittiğim bir serüvensin. Dünya dönüyor, evet... Ama belki de burada, Bu dağ başında, dönmemesini bilmek daha doğrudur. Bu söylediğimin doğru olup olmadığından hiç emin değilim. Ama bana öyle geliyor ki, sanki hepimiz, bir başkası için ayrılmış bir yerle doğuyoruz. Bir parçası kayıp bir bulmaca gibi. Ben, genellikle, Kendi derinliklerimde bile henüz tasarlanmamış eylemlerin, Dudaklarımı uzatırken aklıma bile getirmediğim sözcüklerin, Tamamına erdirmeyi umursamadığım hayallerin kuyusuyum. Asıl kar fırtınası, benim içimde yaşanıyordu. Dışardaki hiçbir şeydi... Bir elin buzda, bir elin ateşte. İnsan bazen aynı anda hem yandığını, hem donduğunu hissedebilir. Acılar birbirlerine ne kadar zıt olurlarsa olsunlar, bir insanın ruhunun içinde bir arada olabilirler. İnsan bazen, yanarken donabilir. Güneş yakmıyorsa sizi, yağmur ıslatmıyorsa, rüzgâr üşütmüyorsa buna yaşamak denir miydi? Bazen verdiğini göremeyince insan, kırılıyor. Ardından neden kırgınsın diye soruyorlar. ''Alınacak ne vardı da üzdün kendini? Çok takıyorsun.'' diyerek yineliyorlar utanmadan İnsan değer verdiği, sevdiği kişilere kırılırmış. Bilmez misiniz? Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim. Karşımda yalnızca, bir sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var. Irmağın karşı kıyısı, karşıda bulunduğuna göre, asla bu taraftaki kıyı değil. Çektiğim acıların tek nedeni de bu. Çaresizlikten bir yudum içmediyseniz, umudun ne demek olduğunu bilmezsiniz. Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez olduğu limana varmayacak. Her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok. Üstünden çok zaman geçti bunların. Ama benim hüznüm hepsinden eski. Kökleri sağlam bir çınar ağacıdır bekleyen....Ses etmez, sabırdan vazgeçmez. Kendi gölgesinde büyür. Gelen rüzgâra, dökülen yapraklara aldırmadan gökyüzüne bakmaya devam eder. Yolunu bulan suyun, eriyip donan mumun, basıp geçilen salyangozun, uçmaktan yorulan kuşun, karşıdan gelen yabancının... Bir hikayesi var her şeyin...