Ben Başkasının Adası Olsaydım-Haydar Ergülen

Ben başkasının adası olsaydım, Çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile uzağa düşer, Ölüm zaten bir kara ada, derdim. Bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim. Bir ada; iki gözyaşı arasındaki mavi harfleridir, akşamla kâğıttan kayığı batmış çocukluğun, kimi dipte kelimeler ve acısı yüzüne vurmuş. Bir ada, mavi yerine bir kızın gözlerinde unutulmuş. Ben başkasının adası olsaydım, gözlerimi rüyadan saklardım, desinler ki: acı uyumuş…Ben başkasının defteri olsaydım: "Aşk: Eyvah... Yalnızlığım" korkusundan tanırdım yanlış açıldığım şairi ve üzülürdüm: Meğer kağıttanmış bazı şiirlerin inceliği! Aşk yanlış anlamasıdır iki insanın birbirini. Yanlışlık birinde kalır, aşk ona kalır. Yalnızlık birine kalır, aşk ona kalır. Aşk yalnızlığa davetidir bir insanın kendini. Sanki bir uçurumu göresim gelmiş gibi boşluğumda aradığın sisli ima yalnızca. Şiirini bekleyen bir masumluk hevesi. Yeter ki, bir çocuğun gözleriyle dokun bana. Ben başkasının defteri olsaydım, şairin yitirdiği çocuğa açardım yalnız içimi. Ben başkasının dili olsaydım, ezik sözler arasında bir delidil bulurdum. Kırılmış kolyesini arayan inciler gibi gözyaşlarımı toplardım, o rüyadan uzakta ve yorgun...Sen başkasın başkasından, sen delidilsin. Hey “belki” adlı iyimser kişi, durgun arkadaşımın uykusu, kendini görmedin ki başkasını görmekten. Ben olsam unuturdum. Dilim daha incedir sözlerimden ve daha derin bakışlarım gördüğünüzden. Şiir bile uslu kalır yanında deli suskunluğumun. Ben delidildim, aşkı aşkla konuşurdum. Ben başkasının dili olsaydım, mavi bir kız gibi çocukluğumla konuşurdum. Ben başkasının evi olsaydım, sahibim, o yalıçapkını, birine tutulurdu: ''Evinde ziyaret etme kadını'' derdim; evin hem bedeni vardır hem ruhu. Ben de bir evim, ruhumun penceresi gözlerimi yalnız bırakın'' derdim. Nasıl yalnız bıraktıysanız o evi birlikte; Bakalım açılır mı ikinizden bir bahçe. Ben başkasının evi olsaydım, taşınırdım sizden daha yalnız bir semte. Ben başkasının kağıdı olsaydım, yoksul gözlü sokaklar utanır diye, Çilek, eski gazeteler gibi mahçup bir kese kağıdı olur, her şeyi içime atardım. Bir mektup kağıdı olurdum uçuk pembeden "Yüksek bir Türk kızına takdim" edilen, Ve harfleri terleyen bir askerin elinden. Çıkar, sılasına mahsus selam söylerdim. Belki de boş bir kağıt: bana yağmur sözden yağar! Böyle teselli ederdim. Varı yoğu boşluk olmuş cümlenin kederini, bir harf denizi olurdum maviden daha derin. Ben başkasının kağıdı olsaydım, kağıttan bir şairin eline sığınırdı kaderim. Ben başkasının sokağı olsaydım, eski bir şehre giderdim önce, annelerin çocuklarla bir büyüdüğü o sokakta kendime kardeş arardım. Ben başkasının sokağı olsaydım, içimden kardeşlerim gibi geçin isterdim. Ben başkasının yalnızlığı olsaydım, Geceden başka sebep aramazdım şiire. Bir anı çıkarırdım sefere, adı: İkindi Treni. Ve ilk istasyonda indirirdim bütün kelimeleri. İki bilet alırdım, biri gölgem için biri kendime “Hece benim mesleğim.”, Ona kalbimle çalışırken yalnızlığımı bir anıdan önleyecek kadar ince bir mektup pulunu terk ederdi, ben utanırdım. Beklenmek güzelken kim gider hemen? Bilmezdim yalnızlık kimin Ve bu anı neden? Daha trene binmeden, nereye, Ne ikimizden bir yolculuk çıkar ne de bir şiir ikindimizden Ben başkasının yalnızlığı olsaydım, Bir anı olurdum kendinden başka kimseyi terk edemeyen. Ben başkasının zalimi olsaydım, Barmeni öldürdükten sonra içkiye susardım. Ağzıma damlasını koymadığım o haram. Beni kana kana ağlatırdı ilk kez, şaşardım... Ben başkasının zalimi olsaydım, Cezamı çekerdim de, günahımla yanardım....