Ben Bir Maviydim- Duygu Giray/ İmza- İlyas Aybuğa/ Umarsız Narcissus- Şükrü Erbaş

Ben bir maviydim Sonra yeşil... Sabahlara hep beyazla uyandım. Gün içinde seçtiğim renklerle yer değiştim Herkese umuttan bahsettim, içimde zerre umut kalmamışken... Yaşamış olduğum birçok yanlışlığı düzeltebilecektim. Bütün ayak izlerimin üzerinden bir daha gidecektim. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki? Aynı şehirde değil, Aynı şiirde olmak. Tutmak bir insanın ruhundan Tutmak mısraların ucundan Sonrası gök, sonrası bulut Sonrası mavi, sonrası umut. Büyüdü yüreğim Boyun eğdi çokluk Düşlerim gerçeğime, Aklım, ömrüme yük yürümeyi öğrendim Bir gün, tek damla siyaha bulandı beyazım. ''Tamam'' diyip, Griyi de kabullendim Sonra daima gökkuşağını deneyimledim Ve her geceyi muhakkak güneşle bitirdim. Tüm renklerle dokunabilirsin ruhuma Çünkü artık rengarengim Çünkü asıl, günbatımlarımda kendi ışığımı fark ettim İçimde dünyanın bütün akşamları. Tuttum, ağzının sabahına sözler söyledim... Düşüncelerle estim, savruldum... Yüzlerce hünere, yüzlerce sanata sahip oldum... Ay kırık, puhu dilsiz, odalar cehennem Bugün de bir beden yangınında yağmursuz, Ve yıkıktı... Ey yağmur sonlarının yedi rengi! Buzu ateşe verdin. Taşları yeşerttin. Bir sürgüne çevirdin her yeri... Bir durgun sudayız, konuşsak da Kuş uçmuyor içimizdeki ormanda... Uçamıyor bir daha ateşe konan kuşlar Uçanlarsa, konacak yer bulamıyor...