Ben Bu Yaz Serin Geçer Sanmıştım/ Ayrılık Patileri- Küçük İskender

Ben, bu yaz serin geçer sanmıştım. Uzun zamandır konuşmayı unutmak, hiçbir şeyi bilmemek, yalnızca, evet yalnızca gece yarısı edilebilecek bir telefonla uyanıp, eski, çok eski bir arkadaşın sesini duymak istemiştim. Galiba, en büyük hatalarımdan biriydi bu. Ses ne kadarını anlatabilir ki? Bir insanı görmeden, dokunamadan, ansızın kapatarak avcunu, bir kelebeği orda hapsetmek gibi bir şey olmalı. Oysa ben, bu yaz serin geçer ve sessiz kalmayı tercih ederek, evimde, odamda, fallar açarım, belki biraz müzik dinler, ağlarım diye ummuştum. Hatırdan hiç çıkmayan yüzlerin hiç çıkmayacak fallarını açarım; bir parça tarihe geçerim diye ümit etmiştim. Ama olmadı. Olmadı. Şaşkın çocuğun elindeki patlak, şapşal balon gibi, kalakaldım. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bu ne sancılı bir telaş benim için? Her yer alevler içerisinde; Ve ben, bu korkunç yangında çatıya kaçacak gücü bile kalmamış biri gibi havanın her zaman olduğundan daha çabuk ve daha fazla kararmasını bekliyorum şimdi. Aşk, beni ünlü yapar sanmıştım! Neleri özlemiştim, ne mükemmel hisler beslemiştim. Kaybolanları da gördüm. Samimi söylüyorum, hem de çok yakından gördüm. Kendi aralarında konuşuyorlardı. O mesafede gidip gelen bir nefes topluluğu, ağızdan kulaklara musikisi noksan bir söz kümesi taşıyordu. Ah, bir parça ağlarım diye ummuştum. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bütün bütün boğuldum. Karaya da vuramam / vuramam. Neden benden söz ettiler kısaca? Neden dolaştım bir serseri kurşun gibi oradan oraya? Kime götürüyordum parklardan topladığım oksijen oranı yüksek çiçekleri? Kim koklamaya cesaret edecekti? Kim onları alıp bir vazoya yerleştirecek kadar kendini tanıyordu? Bana inanıyordu, beni seviyordu, kolluyordu... hiç. Hiç kimse. Bunu da biliyorum. Buna da erdim. Bir kere, en başta sezmiştim yanılacağımı... İlkin, telefon defterimi attım. Sonra fotoğraflar. Renk renk, çeşit çeşit, insan insan, düşman düşman fotoğraflar. Artık her şeyi biliyorum. Bağırsam çağırsam, karşılık verecek bir yabancı bile yok. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Romantizme kızıyorlardı. Evet, onlar da gözyaşlarını bir sır gibi saklamayı erdem sayanlardandılar. Ay farzındayım Tırnaklarımın arasına dünya birikti Kimseye koyduğum ad da yok Ve bu gece, ilçeyken il oluveriyor yalnızlığım Elinden tutup yeğeni, acıyı parkta gezdiren bir dayı gibiyim Kaçarken sise takılmış ellerim, Denize, balığa hükmeden kaptanken bir de hele, Kim bilir çocukken öptüğüm kızın yüzü şimdi nasıldır? Örneğin biraz da trajediden bahsedelim Ameliyatla şair oldum ben, ameliyatla yalnız kaldım Diz çöktü çocukluğum cerrahın önünde: kurtarın lütfen onu, ben onsuz ne yaparım? İlçeyken, il oluveriyor yalnızlığım