Ben Bu Yaz Serin Geçer Sanmıştım- Küçük İskender/ Suyun Ayak Ses- Sohrab Sepehri

Ben, bu yaz serin geçer sanmıştım. Uzun zamandır konuşmayı unutmak, hiçbir şeyi bilmemek, yalnızca...Evet, yalnızca gece yarısı edilebilecek bir telefonla uyanıp, çok eski bir arkadaşın sesini duymak istemiştim. Galiba, en büyük hatalarımdan biriydi bu. Ses ne kadarını anlatabilir ki? Bir insanı görmeden, dokunamadan, ansızın kapatarak avcunu, bir kelebeği orda hapsetmek gibi bir şey olmalı.Oysa ben, bu yaz serin geçer ve sessiz kalmayı tercih ederek, evimde, odamda biraz müzik dinler, ağlarım diye ummuştum. Hatırdan hiç çıkmayan yüzlerin hiç çıkmayacak fallarını açarım, bir parça tarihe geçerim diye ümit etmiştim. Ama olmadı. Olmadı işte. Şaşkın çocuğun elindeki patlak balon gibi, itibarını yitirmiş delikanlı gibi kalakaldım. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Bu ne sancılı bir telaş benim için? Ne şarkılar, okumak için ne şiirler, anlatmak için hikayeler ezberlemiştim günlerce. Ben, bu yazı serin geçer sanmıştım. Alev alev. Her yer alevler içerisinde. Ve ben, bu korkunç yangında çatıya kaçacak gücü bile kalmamış biri gibi, havanın her zaman olduğundan daha çabuk ve daha fazla kararmasını bekliyorum şimdi. Aşk, beni ünlü yapar sanmıştım! Kelimelerim seni korkutmasın; ölmüş olan biri artık hiçbir şey istemez, sevilmeyi de , kendisine acınmasını da, teselli edilmeyi de istemez. Kaybolanları da gördüm. Samimi söylüyorum, hem de çok yakından gördüm. Kendi aralarında konuşuyorlardı. O mesafede gidip gelen bir nefes topluluğu, ağızdan kulaklara musikisi noksan bir söz kümesi taşıyordu. İnsanın ruhuna giremezler. Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir. İnsanlar şehir gibiydi. Bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. Sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Neden benden söz ettiler kısaca? Bilmiyorum, neden "At soylu hayvandır, güvercin güzeldir." derler? Ve neden hiç kimse yarasayı kafese koymuyor? Neden dolaştım bir serseri kurşun gibi oradan oraya? Oradan oraya ve kime götürüyordum parklardan topladığım çiçekleri? Kim koklamaya cesaret edecekti? Kim onları alıp bir vazoya yerleştirecek kadar kendini tanıyordu? Hiç. Hiç kimse.... Bunu da biliyorum. Yoncanın ne eksiği var kırmızı laleden? Güzel çirkinliklerle, çirkin güzellikleri değerlendiremeyen saraylar kuruluyor. Değerlileri satıp, tüm değersizlikleri pazara sürmek için pazarlar kuruluyor.” Gözleri yıkamalı, başka türlü görmeli. Kelimeleri yıkamalı. Kelime rüzgar olmalı, yağmur olmalı. Artık her şeyi biliyorum. Artık her şeyi bilmekten başka çıkar yolum kalmadı. Romantizme kızıyorlardı. Evet, onlar da gözyaşlarını bir sır gibi saklamayı erdem sayanlardandılar. Eğer seninle şansım olmasını istiyorsam, riski göze alıp sana aklımdan geçeni söylemem gerektiği anlamına geliyor. Çünkü başarısızlık, hiç denememekten daha kötü. Hayatın bize sevdirdiği şeyler ne kadar çeşitlidir....Ve arzunun doğurduğu cesaret ne yılmaz şeydir. Anlıyorum deme bana....Anlayabilir misin hissettiklerimi? Bakabilir misin hayata benim gözlerimden? İnsan bir fikirle sarhoş olunca, bu fikir hakkındaki en çürük ifadeyi bile leziz bir şarap kabul eder. Bu yaşa geldim, içimde bir çocuk hâlâ sevgiler bekliyor sürekli senden, İnsanın bir yanı nedense hep eksik... Ve o eksiği tamamlıyayım derken, Var olanı aşmıyor zamanla. Annemin bıraktığı yerden sarıl bana.