''Ben, inanmak istiyorum. -Ama kandırılmak istemiyorsun.''

Daha önce de canım ne zaman yansa, görebildiğim bir ize sahip oldum. Bu sefer canım çok yansa da, izini bir türlü göremiyorum. -Ben görebiliyorum. Fark etmez. Biz çok farklıyız. Umrumda değil. -Eğer bir şey bu kadar acı veriyorsa, umursadığın için olabilir. Belki de uğrunda savaşmaya değerdir. İyi olmam için acı mı çekmem gerekiyor? -Bir insan için oyunun değiştiği yer, herkesi kaybedebileceğini anlayıp, ama kendini kaybetmeyeceğine karar verdiği andır. Zihnimizde geçen her düşünceye anlamı biz yükleriz. Zihninde düşünceler uçuşuyor olabilir...Ne aptallık...Ama bu düşüncelere tepki vermek yerine, onları izleyebilirim. Beyninin, insanların kötü olduğuna, her şeyin kötü gittiğine, yara aldığını düşünen kısmı tam burası. Şimdi bu duygulara dışardan bak...Onları izle. İşte ordaydı. Ve şimdi gitti. Ve bu pratiği uygulamak, seni daha mutlu bir insan yaptı. Ben, inanmak istiyorum. -Ama kandırılmak istemiyorsun. Aptal yerine konulmak istemiyorsun. Sana yalan söylenmesini istemiyorsun. Gözünün boyanmasını istemiyorsun. Gerçekse, gözlerinle görmek istiyorsun. Çok haklısın. Görmek, inanmaktır... Sence ne yaptığım mı, yoksa neden yaptığım mı daha önemli? -Kendini bilmen zor olsa da, kendin hakkında daha çok şey öğrenmek için yapabileceğin bir şey var. Bir süper kahraman gibi cesur olabilirsin. Ve başkalarına senin hakkında ne düşündüklerini sorabilirsin. Ama benden bir tavsiye, varacağın yere değil, yolculuğunu nasıl yaptığına bak. Çünkü varacağın yere sen değil, yolculuğu nasıl yaptığın karar verecek...Eğer neden yaptığını bilmiyorsan, sadece yapmış olursun. Eğer bir hayatın olmadıysa, hiçbir şeyin olmamış demektir.