''Ben papatyaları şımartmadım diye oldu...''

Tüm hayatımı korkarak geçirdim. Olabilecek şeylerden korkarak. Olmayacak şeylerden korkarak. Sabahın üçünde kendimi hala uyuyamamış buluyordum. Çok düşünmek de iyi değil, diyorum içimden. Bir bakıyorum benliğim hiçliğe denk düşmüş... Bir bakıyorum, kocaman bir hiçliğin ortasında duruyorum. Ben bir fotoğrafın sonbaharında, Kuşlara bakıyorum. Bakıyorum, belirsiz ama anlamlı bir düşünceyi durmadan evirip çevirmeye başlamışım kafamda. Arkama dönüp şöyle bir bakıyorum da, aklımızdan başka kaybedecek neyimiz kaldı ki? Camı kırılmış bir dünyadan bakıyorum. Yırtılmış bir tül gibi savrulurken zaman, Vazgeçmiyorum bir şeyleri beklemekten. Duvarda beyaz bir delik var. Ayna bu. Bir tuzak. Yüzümün yansısı bu. Yapacak işim olmadığı günlerde onu seyreder dururum. Gördüğüm bu yüzden hiçbir şey anlamıyorum. Başkalarının yüzleri bir anlam taşıyor. Benimki öyle değil. Güzel mi, çirkin mi, bunu bile söyleyemem. Bir insanın içine kaç kişi sığabilir? Bir yürek, birden fazla ruhun karmaşıklığını anlayabilir mi? Sakin bir surat, iç dünyasının fırtınalı denizlerinde kaybolurken, Sadece dışarıdan görülen suretinin ötesine geçebilir mi? Hayat o kadar uzun ki, Öyle bitmez geliyor ki bir an... Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki, Ne çıkar, diyorum, bir hayattan. Bir iz süreyim, bir yer tayin edeyim, bir bileyim, Bir kere olsun bileyim istiyorum... Kimse yokken arıyorum, bakıyorum. Kendi hayatıma ait bir iz bulamıyorum. İz nedir acaba? Görmek istediğim mi, Gerçekleşmemiş bir hatıra mı, Düpedüz hayal mi, Çok isteyip de olmayan mı? İz ne acaba? İşte böyle geçti bütün yıl... Şu anda fırtına gibi akıp geçtiğimi anlamış olmama rağmen, karışık ve korkutucu gelmişti. Aynaya bakıyorum da, geçen her yılın bıraktığı izleri görüyorum yüzümde. Her şey yıkılıp giderken, geride kalan şeylerle güzel bir şeyler kurmaya çalışmak, hayat. Korkmamalıyım. Korku, katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için gözlerimi kullanacağım. Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak... Yalnızca ben kalacağım. Çünkü insanın en kötü tarafı, bilmediğine düşman kesilmesidir. Çünkü insanın kazanamayacağı tek savaş kendisiyleydi. Çünkü, geçmişte yaşayacak kadar uzun değil ömrümüz. Çünkü dünya böyledir. Breaking Bad/ Senin Adın Dünya- Harun Tutuş/ Coşkuyla Ölmek-Şule Gürbüz/ Dune Çocukları- Frank Herbert