Benden Sonra Mutluluk-Özdemir Asaf

Yaşamak bir an içinde Şair oldum, baktım her şey yazılmış Ressam oldum, gördüm, her yer çizilmiş Seyyah oldum, sordum, dünya gezilmiş Hiçbir yerde YENİ bulamadım ben Öğrendiklerimin çoğunu, dinlediklerimden Bildiklerimin çoğunu, düşündüklerimden Unuttuklarımın çoğunu, yaşadıklarımdan Yazdıklarımın çoğunu, unuttuklarımdan çıkardım En uzun hep kendime konuştum Başkalarına hep kısa yazmak istedim Ne kendim dinledim ne başkaları Yetersiz iyi niyet, kötüsüne yol açar Söylenemiyor çok şey susmadan... Çok bilen çok yanılır, az bilen daha çok Yaşam, öldüresiye güzel değildir Yalan ölümden daha çok yitirir yaşamı Saklamak düşürür ağır ağır Sözden korkmak, korkup susmaktır Şairler şiirlerinde yaşamaz, Ulu yalnızlıklarında düşünür “Yalnız seni sevdim, seni yaşadım” Nasıl bir sevgidir bu, bilmiyorlar ki! Çok şey var, olmakla olmamak arasında Var, oldum, Öyle anlar oldu ki Var olmamak içindim kimi zaman İnsan bir sonuç değil bence Sürekli bir yaşamadır Kısaca: sonuç varsa, o insandır Benim bahçem yoksuldu İki dala bir yaprak düşerdi ağaçlarımdan Kuşlarım ödünç alırdı kanatlarını İşlerinden yorgun dönen arkadaşlarından Parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan Deyimler, bulgular, şiirlerden dizeler.. Doğa yenilenirken, yinelenir Gene papatya, gene gül, gene kayısı Toplum yinelenirken yenilenir Yarısı dündedir, yarındadır öbür yarısı Sevmek noktalanmaz o, noktadır Seninle ölmek varken, onunla yanlış yaşamak... Ben her şeyi bileceğimi bilirdim de, seni unutmasını bileceğimi bilmezdim Ahmaklığa alınyazısı demek, alınyazısına bir ahmaklık çizgisi çizmektir Benim gücümdür bunları saran, Bende bitmedikçe, bende başlamayan sakladığım sensin Yaklaşmak, yarıyı geçtikten sonra başlar Eskisinin dışında, yenisinin içinde Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu Gelmemen benim büyük yalnızlığımı doldurdu Yitirmek korkusunu göze almak, sevmeye eşit bir davranıştır Bir ev, küçülür, büyür öbür evlerle Oysa içinde ilk akla gelen, yaşamaktır Yaşanılır diye düşünürken düşüncelerle Ölünür, beraber sevgilerle Büyümek, en güçlü düşmesidir insanın doğadan Kesin konuşmak için bir şeyi az bilmek yeter Denizlerden geçerim, dosttan geçmem Değil onun iyiliğinden, fenalığından geçmem Onun yolundan değil, kendi yolumdan geçerim Dost yok biliyorum ama, aramaktan geçmem Anı yazmak ya da anlatmak, bir savaş sürerken, eski bir savaşı anlatmak gibi bir şeydir “Bellek, dökülmekte olan bir duvar resmine benzer.” (Stendhal)