Benim Bu Şiirimi Yüreğinle Ezberle- György Faludy

Benim bu şiirimi yüreğinle ezberle; Kitaplar yalnızca geçmişten küçük bir zaman Ve ödünç aldıkları, geçmişin izini taşımakta, Sınır muhafızlarının yaktığı, Kütüphaneden kaçmış, sırtından vurulmuş, Kağıtları kurumuş, buruşuk ve çatırdamış, Kurtlar yemiş, tozlarla örtülü, Ya da yavaşça karartmakta ve kendini tutuşturmakta Tırmanırken Fahrenheit 451'*e, nasıl da sarıyor sıcaklık.. Benim bu şiirimi yüreğinle ezberle. Benim bu şiirimi yüreğinle ezberle. Geleceğin kitapları uçacak Ve bulacaksın orada ne şiir ya da ne de dize... Televizyon ciddi ciddi yayın yaparken Ölüm saçan ışınlar yerine, moda filmleri Ve ne bir can yardım etmekte Ve ne de her şey son ermekte Ama aklın bulacak bir boşluk, bu dizeler arasında Ve benim bu şiirimi yüreğinle ezberle... Benim bu şiirimi yüreğinle ezberle; Yıkılış yükseldi koltuk değneğinden destek alarak, Kara mürekkep yaprakları her dalda; Arıtılmamış çalkalama suları Hazan'ın boğazında Ve şafağın esintisi zehirli, Koy yüzüne maskeni Ve Dize dize karşı koymaktadır benim bu şiirim... Benim bu şiirimi yüreğinle ezberle Sanki, ben hâlâ sorumluyum çağımdan Sen dayanamazken evinde susuz, ışıksız ya da gazsız kalmaktan, Ve düşe kalka bir mağarayı bulmaya çalışırken Kökler, meyveler, yemişler hâlâ yaşamakta, Belki bir sen kalacaksın, yeryüzünde, Her şey bitmiş olacak Ve sen sığınağının derinliklerinde... Sor bakalım Zehirli hava sızmakta mı aşağıya? Hiç bir iz kalmış mı insandan? Nasıl gerçekleşmeli bu son? Huzurlu sözcükler mi sana Söylediğim? Ekleyebilecek miyim, aklını doldurabilecek miyim? Uzayan ölümün....ve bitti işte... Ve eskil gözler gözler mi seni hâlâ? Var mı orada bana söylemek istediğin bir şey? zamanın düzenleyen yüzü, Bulamayacak ne yaşamı, ne zamanı Unutmalısın benim bu şiirimi....