Bercesteler

“Şüphesiz Ademoğlunun kalbi, serçe kuşu gibidir, günde yedi defa döner, çevrilir durur.” Kuş olup uçsam, Martılar uçuyor etrafımda, Sanki beni karşılıyorlar, Artık gül diyorlar Nereye dönsem, deniz orada Serçeler ve nergisler üzerine yemin ederim, Uyanırdım gelincikler üşüdüğünde Kar yağarken, serçeleri seyrettim Serçelerin neden göç etmediğini anlar mı birileri? Birden, serçelerle indi yağmur Çocuklar geldi birden aklıma Sabırsızlanıyorlar büyümek için Ama gelmeyin, burası derin! Çöldeki bir pelikan gibiyim Ve damda, tek başına kalmış bir serçe gibiyim Dökülmüş su gibiyim Ve ölüp gitmişler gibiyim Karın kapattığı yollarda, Bir tek pencere görünmüyor ufukta… Yoruldum, Yollarda, yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum Ama ağaç, anlatabilir kendini yağmura üşümek günündeyim, meğer ben hep trenler çizmişim ömrüme üşümek günündeyim, adını başkasından öğrenen birisiyim Kuşlar kaçmıyor benden Kuşlar boşluk boşluk uçtukça, Bir şey hızla duruyor Toprak çatlar, Her adımda çözülür bir karanlık Gökyüzü bıçak bıçak şimşeklenir, Görkemli bir yürüyüş başlar içimde Dön bana ve dinle, kuşlar uçuşuyor içimde