Besimi dhe Bindja ndaj Zotit (Efesianet 2:8)

 Besimi dhe Bindja ndaj Zotit1. Krahasimi me veten, jo me të tjerëtNjë nga gabimet më të shpeshta në jetë është matja e suksesit tonë duke u krahasuar me të tjerët. Çdo njeri ka ritmin e tij të ecjes, mendimit dhe arritjeve. Përmirësimi i vërtetë ndodh kur krahasojmë personin që jemi sot me atë që ishim dje, duke parë ndryshimin pozitiv që ka ndodhur brenda nesh.2. Reciprociteti i shëndetshëm: Kujdesi për veten si dhuratë për tjetrinNë vend të parimit egoist "unë kujdesem për ty nëse ti kujdesesh për mua", mesimi sugjeron një qasje më të lartë: "Unë kujdesem për veten time që të jem personi më i mirë, i kulturuar dhe i dashur për ty". Kur secili merr përgjegjësi për integritetin e tij, marrëdhënia ecën përpara në mënyrë të shëndetshme.3. Vlera e procesit dhe "Tingulli i Finishit"Procesi i rritjes dhe bindjes është shpesh i vështirë, i dhimbshëm dhe rraskapitës, ashtu si një maratonë 42 kilometërshe. Megjithatë, kënaqësia nuk vjen gjatë sfilicës, por në momentin e arritjes së rezultatit (finishit). Ashtu si gëzimi i rrogës në fund të muajit i bën njerëzit të harrojnë lodhjen e punës, edhe bekimet e Zotit e bëjnë të vlefshëm çdo sakrificë.4. Nga të huaj në trashëgimtarë mbretërorëSipas Kapitullit 2 të Efesianëve, njeriu kalon nga një gjendje "vdekjeje shpirtërore" dhe mungese shprese, në një pozicion krejtësisht të ri. Perëndia nuk mjaftohet vetëm me faljen, por e pastron njeriun dhe e ul në "tavolinën mbretërore", duke e bërë bashkëqytetar të shenjtorëve dhe pjesëtar të shtëpisë së Tij.PërfundimiBesimi dhe bindja ndaj Zotit janë privilegje që na nxjerrin nga izolimi dhe na japin një identitet të ri të përjetshëm. Edhe pse rruga mund të ketë sfida dhe sulme, qëllimi final është përjetësia dhe trashëgimia shpirtërore që na është dhuruar përmes sakrificës së Krishtit.