Beyaz Ölüm Kuşları- Arkadaş Zekai Özger/ Sis- Oya Uysal

Bir kuşa bakarken hüzünlendiren, bir güle baktıkça yürek kanatan, Bir yüreği açmadan solduran, bir kadınla yatarken çocuk gibi ağlatan, Suyu yüz derece sıcaklıkta donduran, Anneyi üreten, Babayı çoşturan Çocuğu güldüren, Bir vagon penceresinden şaşkın baktıran, Bir mektubu ısrarla bekleten, Umudu dalında çürüten, Acıyı dayanılır kılan, Güneşsiz bir gök gördükçe, öldüren... Sevgi, yaşamın kökeni İnsanı var kılan umut Herkes kendi yorumunun cellatıdır biraz da Göğsümden geçerdi göç yolları kuşların Yaşadım mı, düş mü, Hayal mi? Ne kadar uzak... Neyin peşine takılıp geldim bu yere? Yıldızlı gece beni büyülerdi sanki Sonsuzluk, dalga dalga vücudumu ve ruhumu doldururdu Sırrın içinde yüzerdim Ey Kuzey yıldızı! Kaybolan geceye yolunu gösteren şamdan, İçimin karanlığında korkan çocuğu koru. Hatırayı saklayan eşyanın eskimiş yorgunluğu... yazlık sinemalar, taş plak, radyolu günler, ve kalbin ilk ağrısı Her aşk, başa dönmekti belki de Hayata ve aşka hep geç kalan ben, Kimi sevsem bir başkasını sevmiş olurdu. Göğsümden geçerdi göç yolları kuşların Yaşadım mı, düş mü, Hayal mi? Ne kadar uzak...