Bilinçaltımla Söyleşi- Özgür Özmeral

Uzağa gidiyordun, önündeki kırmızılıkların çok uzağına Kapılarını parmak izlerinden sıyırdın, yaktın Ne bir ses istiyordun peşinden gelen ırmaklardan Ne yüzünü sürdüğün, avuçlarını açtığın sarhoş merhametler İçeri girdiğini sandığın tüm odalar, Aslında farkında olmadan yaktığın sokaklardı Uzağa gittiğini sanıyordun, önündeki kırmızılıkların çok uzağına Gecikmiş bir yolcunun telaşını yüzünden silebilir miydin? Zamanı, renklerinden ayıramadın Demir sürgülerle örülmüş hastalıklı bir çağı sen seçmedin elbet Yakana iliştirdiğin yabani çocukluğu, uyaksız korkuları... Dışında kalamadın huzursuz kulübenin Çıkmadın, çık(a)madın Anlamını zorlamadın hiçbir kelimenin Seni yok eden varlığın değil, Yokluğunu düşündüğün, gergeflere asılı zavallılığındı Seviştin kimselere veremediğin telaşlı ve titreyen yanınla Düzensiz bir terk edişti kasvetli yüzlere bıraktığın simgeler Uzağa gidiyordun Peşinden sürüklediğin çocuk yanının çok uzağına Kendini yineleyen yaşamların imgesi gibi tehditkâr, Ve anaforlardan medet umarcasına Bir yangında kayboldu usul gözlerin... Çiseleyen her yağmur, seni beraberinde sürükler sandın Boşluğun genzini yakan tadı aşktı ve sen bunu unutmadın Yaşadın, Yaşadığın her geri dönüş yüzünü kesen bir rüzgar gibi... Acıttı dudaklarını, sesini, bedenini Bahar senin evine hiç gelmedi. Uzak sendin Ve yakın olmayı hiç bilmedin Karakalem tablolardan artırdığın tonları erdem saydığından beri Sabah bilgiç yanını sürüklüyor uzak coğrafyalardan Kime baksan, kendi suretini yaratıyorsun Aden bahçelerinden Killi yontuların menşeinden... Belki, ruhun kekremsi bedenlerin tanınmaz resmini arıyor Uzak sendin, Sen, yakını tanımayan....