Bilinmeyen Bir Adamın Mektubu- Ali Lidar

Sahi, mutsuz muydun? Orda, seni ilk kez nereme sığdıracağımı bilemeyip, Orda, ben çok yorgunken, Ve sen çok içmişken, Saat 4 felan iken, Ben olağanca yorgunluğuma rağmen değilmişim gibi davranıp, Sana doğru yürürken... Sen, ne kadar yorgun olduğumu görünce İlerideki bankı gösterip, "İstersen biraz oturalım" derken, Oturduğumuzda bankın ortasına, dizlerimiz birbirine değerken... Mutsuz muydun harbiden? Sahi, mutsuz muydun? Oysa sabaha karşı açık fırın bulunca, çocuk gibi sevinmiş Ve bana taze ekmek almıştın...Ben yolda yarısını yemiştim, Ve sen; "evde zeytin var, günah" demiştin. Yalan mı söylemiştin? Değil miydi günah? Sahi, ben mi abarttım? Zeytine, ekmeğe ve sana yemin edip Doğru düzgün bir adam olmaya karar verdiğimin sabahı, abarttım diye mi? Sahi, Herkes, herkes aldatır mı? Sahi, utanmayı unutunca mı geçecek bütün mutsuzluklar? Ben, sesini ilk duyduğumda seni sevmeye karar vermiştim Sen başın ilk sıkıştığında, beni sevmekten vazgeçtin.. Sahi, ben sana denk mi geldim? Bir daha dönmeyeceğin, Mağrur ve yalnız, Sakin ve telaşlı, Dibine kadar zıt anlamlı, Dibine kadar çelişik.. Ben gibiyken işte... Sahi sen, benim nasıl ben gibi olduğumu en iyi bilen iken Niye işim var deyip, yol vermedin bana? Yalnızlıktan korktuğumu biliyordun! Yalnızlıktan korktuğumu tanıştığımızın ikinci günü söylemiştim sana! Sana demiştim ki: Bak, iyi dinle “Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi. Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var, neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan, sudan çıkmış balığa dönerim. Bir kere çavuş olduktan sonra bir daha iş yapamayan zavallıya dönerim. Beni uyandır.” Kelimesi kelimesine ezber ettiğim, Oğuz Atay satırlarını okumuştum sana Beni yalnız bırakma demiştim! Sen aslında hiç olmadın Ben mi mana yükledim manasız varlığına? Oysa ben hala, Her sabah, kötü bir rüyaya dalıyor gibi uyanıyorum dünyaya Beni asla beklemeyeceğini bildiğim yerlere... Beni bekleyen, Ama bekleyip beklemedikleri umurumda bile olmayan insanlar için kuruyorum telefonun alarmını Ve bir kez bile ertelemeden, hep vaktinde doğruluyorum Niye biliyor musun? Niye, biliyorsun... Niye? Sahi, biliyor musun? Beraber bir film izlemiştik seninle, hatırlarsın Bunu hatırlarsın Filmi değil, Seni izliyordum Sen bütün filmlerdeki bütün kadınlardan daha güzeldin Sahi, Hiç mi fark etmedin? Olan oldu artık... Unutulacak olanlar çoktan unutuldu Unutulmayacak olanlar mıh gibi beynimde Artık tek bir soru var aklımda Cevabının hiçbir işime yaramayacağı, Deli gibi bildiğim, Fakat buna rağmen cevabını deli gibi merak ettiğim tek bir soru var şimdi Sahi, Tek ben miyim kaybeden?