Bilmez Miyim Hiç...-Edip Cansever

Bilmez miyim hiç? Bütün bu sözler ne der ona? Bu sözler ve bu sözlerin içinde çırpınan uzaklıklar? Dolaşıyorum bir başıma, Kıyılar bomboş, kır yolları da Soluğumu duyuyorum ara sıra, bir onu duyuyorum Duymuyorum belki de, biliyorum yalnızca Eksikliğe mi alışmışım ne? Mutsuzluğa mı yoksa? Tam o sıra bir vapur yanaşıyor iskeleye Uzun sürecek bir sonbahar gibi Her gün bu kadar güzel mi bu deniz ? Böyle mi görünür gökyüzü her zaman ? Her zaman güzel mi bu kadar Bu eşya, bu pencere ? Değil Bir iş var bu işin içinde Bir yer var, Biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün... Kafamın içini temizlemem mümkün... Kendi şarkımı yazmak mümkün... Uzun bir cumartesiyi hatırlıyorum, Saat on iki Dalıp gidiyorum, Düşünüyorum da, Saat on iki Bir sigara yakıyorum, bir kağıda bir iki dize yazıyorum Yerini iyi bilen, onurlu bir iki sözcük daha Ama hiç kımıldamıyor, akrep de, yelkovan da Yani...Tam böyle bir şeye benziyor zaman Yılgın ve çarpıcı renkler içinde pek kımıldamayan... Nicedir unutmuşum saymayı bile günleri Benim de mi düşüncelerim böyle olacaktı? Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım? Sessiz sedasız mı olacaktım böyle...Çok sevdiğim salatayı bile aramaz mı olacaktım? Ben böyle mi olacaktım? İşte az önce yağmur da başladı, Ve yağmur hızlanıyor biraz Uzanıp yatsam diyorum...Otların üstünde Tam öyle yapıyorum Şimdi yağmuru seviyorum, şimdi yağmuru seviyorum, yağmuru seviyorum.