Bir Ayağım Cennette- Edwin Muir/ Dünyayı Taşıyor Omuzların (III)-Carlos Drummond De Andrade

Bir ayağım cennette, Durup bakıyorum karşı kıyıya. Dünyada koca gün sona ermek üzere, Ama ne garip ektiğimiz şu tarlalar, Sevginin ve nefretin tohumlarıyla. Sevdikleriyle sınanır insan. Yaşarken. Ve biriktirdikleriyle dağlanacak. Ölünce... Ben içimdeki karayı silme telaşındayım... Zamanın emeğine rahat vermiyor zaman, Saplara sessizce dolanan o süs otları; bunlar bizim işte. Kötülükle iyilik yan yana- Hasadını toplayacağımız hayır ve günah tarlalarında. Çiçek açıyor bilinmeyen cennette. Acının, iyiliğin tomurcukları yalnız bu karanlık tarlalarda açıyor. Cennet nasıl bilebilir umudu ve inancı? Acıma ve sevgiyi? Gömülü kalmışsa hep Cennette hiç bu garip mutluluklar yağmaz şu bulutlu göklerden. Kaç deniz geçmek zorundayız? Kaç kitabı bırakmak zorundayız arkamızda? Kaç ulusa benzemek zorundayız bir kabile olmadan önce? İnsanlar, uçmayan kuşlardır İkiliğiz biz, Gökyüzü-yeryüzü, Yeryüzü-gökyüzü. Sınır içinde bir sınır kuşatır bizi. Kimin umurunda yaşlanmak? Yaşlılık nedir ki? Dünyayı taşıyor omuzların Ve bir çocuğun elinden daha hafif dünya. Yolculuk nedir? Sadece yol mudur? Şehir ve ülke görmek midir? Deniz görmek, Orman görmek midir? Yolculuk, Biraz görünüşünü değiştirmek, Biraz katı fikirlerini değiştirmek, Kendisine yapışmış tüm kötü deriyi, yol ortasında terk etmektir Yolculuk, Gezdiğin zaman üstüne yapışan o kirli gömleği atmaktır Karanlık havayı, aydınlığa çevirmektir Hayatsa senin bedenindir, herhangi bir yanılsama değil. Güneş kanımızda dolaştığı için yaşar ve hareket ederiz. Geceyi ve onun nizamını kendimizde bulduğumuz için uyuruz. Gece, bizde konuştuğu için rüya görürüz. Geniş ve ıssız gece! Sana bir anne yüzüne bakar gibi bakıyorum. Yıldızlar, hayatın mucizesi fışkırsın diye parçalanmasına razı olduğun rüyan, Aydınlık ise, yaratıcı düşüncendir. Kimse göründüğü kadar dayanıklı değildir. Sadece görünmeyen yangınlar, Duyulmayan fırtınalar, Gizlice çürüyen ruhlar vardır. Uykusuz gece geçirenler yorgun kalkacak. Uzun uyuyanlar da yorgun kalkacak. Kimi mutlu, Kimi acılı, Kimi sevgi ile geçirdiği gecenin sabahında uyanacak. Kimi öfke ile. Kimi kendine güne nasıl başlayacağını soracak. Kimi bir intiharı düşünecek. Kimi özlem duyduğu bir kenti. Özlem duyduğu bir insanı... Nedir günler? Nedir aylar? Bir önemi yok bunların Mezarda olan için, Zaman, anlamını kaybeder.