Bir Cezaevinde Tecritteki Adamın Mektupları- Nazım Hikmet

Kol saatimin kayışına tırnağımla kazıdım. Malum ya, bulunduğum yerde ne sapı sedefli bir çakı var, Ne de başı bulutlarda bir çınar. Belki avluda bir ağaç bulunur ama Gökyüzünü başımın üstünde görmek bana yasak... Burası benden başka kaç insanın evidir? Bilmiyorum. Ben bir başıma onlardan uzağım, Hep birlikte onlar benden uzak. Bana kendimden başkasıyla konuşmak yasak. Ben de kendi kendimle konuşuyorum. Fakat çok can sıkıcı bulduğumdan sohbetimi, şarkı söylüyorum. Hem, ne dersin, O berbat, ayarsız sesim öyle bir dokunuyor ki içime, Yüreğim parçalanıyor. Ve tıpkı o eski acıklı hikâyelerdeki Yalınayak, karlı yollara düşmüş, yetim bir çocuk gibi bu yürek... Mavi gözleri ıslak Kırmızı, küçücük burnunu çekerek senin bağrına sokulmak istiyor. Yüzümü kızartmıyor benim Onun bu an, Böyle zayıf Böyle bencil, Böyle sadece insan oluşu Belki bu hâlin fizyolojik, psikolojik filân izahı vardır. Belki de sebep buna Bana aylardır Kendi sesimden başka insan sesi duyurmayan bu demirli pencere, Bu toprak testi Bu dört duvardır... Saat beş. Toprak damı, Ve sonsuzluğun ortasında kımıldanmadan duran Yani, kederden çıldırtmak için içerdeki adamı Dışarda bütün ustalığı, bütün takım taklavatıyla Ağaçsız, boşluğa kıpkızıl inmekte bir bozkır akşamı. Bugün de apansız gece olacaktır. Bir ışık dolaşacak yanında Karşımda haşin bir erkek ölüsü gibi yatan bu ümitsiz tabiatın ağaçsız boşluğuna, bir anda yıldızlar dolacaktır. Yine o malum sonuna erdik demektir işin, Yani bugün de mükellef bir daüssıla için Yine her şey yerli yerinde işte, her şey tamam. Ben, Ben içerdeki adam... Yine mutad hünerimi göstereceğim Ve çocukluk günlerimin ince sazıyla, Bir şarkı ağzıyla Seni böyle uzak, Seni dumanlı, eğri bir aynadan seyreder gibi Kafamın içinde duymak...