Bir Doğum Yıldönümünde Söyleşi (9 Mart 1973)- Kemal Özer

Karşısına oturup konuştuğun biri, Sormuş gibi usulca sana Anlat nerden kalkıp nereye geldiğini Ne yaptığını Oturup karşısına bir park sırasında Üç yanı denizlere açılan bu kentin. Anlat annenin kimsesiz yüzünü... Direnci tanımamış hiç bir zaman Bilmemiş dayanmayı, yenilmemeyi Kavrulup ufalmış acının karşısında. Ayır birbirinden onu sevmekle, içe kapanıklığı küçümsemeyi. Yüreğinin içinde hep aynı duyarlık... Sanırsın, yeni çıkacak yola Toprağına dönmeyen bu ırmakla, Kökünden ayrı düşmüş ağacın Anlat nasılsa buluştuklarını, Bunca yıl bir tutarak sılayı yaşamla, Gurbetle, aynı düşünerek dünyayı. Bunca yıl, bilmedin açmayı ama- Bir güneş gibi karların üstüne Öğrendin küçücük bir sözcükle Koskoca bir duyarlığa varmayı, Ardına takılıp çağrışımların, Bir hüzünden, bir şiir çıkarmayı. Nasıl açıksa şu mart göğü Şiir de öyle okunaklı şimdi Mekik vuruyor cesaret kumaşına Yarını kuracak aydınlık için...Yalandan ayırmak için gerçeği Şimdi biliyorsun bir türkü... Ulaşmıyorsa herkesin diline, Karanlığa karşı insanın, Çoğaltmıyorsa direnme gücünü Suçludur görüp de susmak kadar... Seni değişmeye zorlayan neyse, Tarihe yön veren de o.... Başından geçenleri andığın vakit, Görsünler değişmek olduğunu Evrende en değişmez yasanın...