Bir Dönence İçin Şarkı- Saint John Perse/ Yirminci Yüzyılda- Samih El Kasım

Geçen akşam gök gürlüyordu, ve toprağın çınlayışını duyuyordum insana verilen bu yanıt, kısaydı ve yalnızca bir çatırtıydı. Dosttu gökyüzünün sağnağı, bizimleydi Tanrı’nın gecesi, ve sevgi, her yerde kaynaklarına geri dönüyordu. Biliyorum, gördüm: yaşam kaynaklarına geri dönüyor, yıldırım gereçlerini topluyor terk edilmiş taş ocaklarında, çamların sarı çiçektozu, teras köşelerinde birikiyor, Ve Tanrı’nın tohumu gidip, denizin mor örtülerine karışıyor. dağınık Tanrı, bize katılıyor çeşitlilikte. Bakın, kar yağıyor, ve gökyüzü çatışmasız, toprak her türlü semerden bağışık: İnsanların sesi insanlarda, bronzun sesi bronzda, ve dünyada bir yerlerde, gökyüzünün avazsız, çağın niyetsiz kaldığı bir yerde, Bir çocuk geliyor dünyaya Deha, güvenli vuruşlarla vuruyor saf bir alnın yüzeylerine. Ey Toprak, kaygılanmayın bu soy için: çağ hızlı, çağ yığın ve yaşam gidiyor yoluna. Biz ki, kaynağımızı tanımadık ve dingin bir köy bulamayacağız ölümde... bir şarkı yükseliyor içimizden: Toprak’la insan arasında, bir saatlik dönence. Öğrendiydim nefret etmemeyi yüzyıllar boyunca, beni zorla yoldan çıkardılar: Fırlattım oku suratına koca yılanın, çarptım ateşten kılıcı canavar tanrının suratına. Öğrendiydim ağıza almamayı sapık düşünceleri Bugün yapıştırıyorum kamçıları tanrılara, o tanrılar ki gönlümdeydiler, kutsaldılar, sattılar benim halkımı iki pula.. Öğrendiydim kapalı tutmamayı konuklara kapımı Ama bir gün açtım gözlerimi ve gördüm ki, neyim var neyim yok Ve gördüm ki, asmışlar karımı, ve yavrumun sırtında yara izleri. Konuk değilmiş onlar, anladım, düşmanmışlar. Mayınlar, bıçaklar topladım eşiğimden. Sonra ant içtim bütün yaralarım adına: Atmayacak eşiğimden adımını, dedim, bir tek konuk yirminci yüzyılda. Bir şairden başka bir şey değildim yüzyıllar boyunca Oysa şimdi ben bir volkanım, yirminci yüzyılda. Patlayan bir volkan!