Bir Gemi Yelken Açtı- Ali Mümtaz Arolat/ Sinema Kapıları- Şükrü Erbaş

Bir gemi yelken açtı hayal iklimlerine, Civarından çığlıkla yorgun martılar kaçtı Rüzgâr sürüklenirken derine; Hayâl iklimlerine bir gemi yelken açtı. Beyaz yelkenlerinde titrek son akisleri dalgalandı belirsiz; Toplanırken göklerde bulutlar Hırçın bir fırtınayı düşünüyordu deniz. Mâdem ki o iklime erişmeye imkân yok, Neden böyle vakitsiz enginlere çıkışlar? Bir biletle günün en güzel iki saatini satın alıyorum Baba korkusu yok Yoksulluk yok Acı yok Olsa da, öyle kısa sürüyor ki Düşlerimi satın alıyorum. Yalnızlığımı Öfkem biraz da bu benim, biliyor musunuz? Bir kadın topuklarından soyunmaya başlıyor Gözleri iklimini bilmediğim bir ülke Saçları dağ suları- sırtının düzlüğünde Gücüm yetse, tenimi bile soyunurum yüreğimden Akşam....desem, ve sussam Yetmez mi? Ya da yorgun bir gövdeyi cam kırıklarında uyutsam? Uykular, benim zehirli sularımdır Uykular benim en rezil korkularımdır Hayatın, güzelliklerini esirgediği bir sokağın arka tarafıdır ömrüm Gülmek mi? Gülerim, güldüğüm çok olmuştur Fakat eğer ağlamazsan, yavaş yavaş gülüşün de bozulacak. Çünkü her şey birbiriyle bağlantılı. Ağlayamazsan, gülemezsin de. Güven içinde olduğumu bilmem hiç Sevildiğimi, önem verildiğimi Benim başkalarını aradığım gibi arandığımı bilmem Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli Tertemiz giysilerim olmalı üzerime yakışan Ütülü, ince. Bir kızı sevmeliyim dupduru Yağmur mavisi, bulut buğusu Gökyüzü gibi sakin gülmeli gözlerinin içi En acılı günlerimde bile, tutup yalnızlığımdan, bana güvenmeli Kaşlarını yıkmadan sevmeli beni Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli Çocuk düşlerimi ezen evler değil, sevgiler olmalı o odada Babam utanmamalı benden Annem hep dik durmalı Bir işim olmalı, bir güvencem El ellerinde, ev içlerinde kanayıp gitmemeli çocuk ömrüm Benim dünyayı sevmem için, dünya beni sevmeli