Bir Güneydoğu Ağıdı/Bağlar- Gülten Akın

İlk bu sabah, İlk bu sabah, göğü görmedim İlk bu sabah kayısı çiçeklerini Hüzün ilk kez konuk gibi gelmedi Efendim, ev sahabım Karacamı suya indiremedim Taş avlular sustu, ben sustum İlk kez bekledim ölümü, Dostu bekler gibi bekledim, Benim acım, acıların beyidir Canıma bir doru kısrakla gelir, Öfkeyi sabırda eritir, Umut yer, Suyunu gözümden içer bir zaman Ölümün ve göçün dokunmadığı tek nesne var mıdır? Ölüm yok eder, göç değiştirir Kendisi kalamaz kimse, Sarp ve suskun ninelerden başka Onlar kimi zaman sırtlarında, Kimi zaman sımsıkı kucak, Hala evin bebelerini avutmada Kimse kendi gibi kalmamıştır Solmamıştık daha, çağla zamanlardı Mavi, taklidini yapardı dünyanın dönülmez yerlerden rüzgar içine sığdıramadığım neşe, müzik odasında kaçak dakikalar, pencerede diz boyu çayırla arka bahçe o günlerden bu günlere Siz neyi taşıdınız? Ben neyi taşıdım? Vardı bir şeyler elbette, o zaman da vardı Ama şehirler masal olmamıştı daha Şimdi gündüz sanki yokmuş... Atlayıp geçiyor gökyüzü, Geceler düş, düş, düş Yuvarlağın bir yerinde durmadan büyüyen kara leke O günlerden bu günlere siz neyi taşıdınız? Ben neyi taşıdım? Körmüşüm, kördüm ben o zaman... Güneş dışımızdan geçip gidiyordu Yaşlanınca şaşar kendine, Sözcükler dizerek barışır diliyle...