Bir, İki, Üç… Tıp!

Çocukken biri üçe kadar sayar, hepimiz susardık. Büyüdük. Artık kimse saymıyor. Ama biz hâlâ susuyoruz. Bazen kırılmamak, bazen kaybetmemek, bazen de düzen bozulmasın diye… Kimi susuş bizi içimizden eksiltiyor; kimi ise bütün o gürültünün arasından kendi sesimizi ilk kez duymamızı sağlıyor. Bu bölümde “tıp”tan körebeye, saklambaçtan sekseğe; çocukluğun oyunlarından yetişkinliğin sessizliklerine uzanıyorum. Çünkü çocukken yalnızca bir oyun olan susmak, büyüdüğümüzde hakkımızda çok şey anlatıyor. Şimdi cevap verme. Sadece düşün: Sen nelere susuyorsun? Bir, iki, üç… Tıp.