Bir Kadın Seni Seviyorsa (2)- Nursen Yıldırım

Hiç Bir yere ait olmayan, herhangi bir şey gibi hissettin mi hiç kendini? Varlığı önemsiz, yokluğu anlaşılmaz biri gibi... İçimde terk edilmiş şehirler biriktiriyorum İçimde patlamaya hazır volkanlar Ve içimde Küçük bir kız çocuğunun hüzünlü yüzü var Üşüyorsun, ama soğuktan değil En son ne zaman ağladığını hatırlayamadığından. Sorun parçalanmış olmam değil, Sorun en önemli parçalarımı kaybetmiş olmam Benzerlerimiz yoktu Ya da çok uzaklardaydılar Onlara ulaşamadık Onlara dokunamadık Onlarla sevişemedik Onlarla sabahlayamadık Bu yüzden eksik kaldık Bu yüzden, yarım kaldık. Bu yüzden bazı şeylere gülemedik Herkes, her şeyin biliyor bulmasını bir yolunu Kalbi kırıkken de uyumanın, Canı yanarken de susmanın, Uyuşmanın ve unutmanın, Ben bulamıyorum... Sevilmemek gözle görülür mü? Gördüm Birileri beni toprağın altına gömmeden, Bedenim çürüyüp kokmadan, affetmek isterdim seni. En azından bir kaç dakikalığına Çünkü seni affedemiyor olmak, Aklımdan hiç çıkaramıyor olmak aslında. Akışına bırakmak diye bir şey yoktur. Çok çabuk olsun istersin hep, ne olacaksa Her neyse senin payın, çabucak alıp çekilmek istersin köşene Acabalar ile devam etmek istemezsin. Kim belkilerle yaşamayı ister ki? Kim sürekli aklının içinde dönüp duran bir soru ile öylece durabilir? Kim içini bir fare gibi kemiren ikilemlere düşmek ister? Akışına yalnızca deliler bırakabilir. Yarını düşünmeyenler bırakabilir. Biz henüz yitirmedik aklımızı, biliyorsun. Biz hâlâ umudumuzu yitirmedik... Ben seni kişisel seviyorum Annen gibi değil işte Bilirsin sen, Sen olmasaydın da, sevecekti annen seni. Öyle bir şey değil bendeki. Sen olduğun için seviyorum seni, Tercih hakkımı kullanarak seviyorum. Yani iddia eder gibi, Varsayar gibi... Din gibi ortaya atıyorum seni. Sonra inanıyorum. Sonra herkesi inandırıyorum varlığına. Şüphesiz ki, diye başlıyorum senden konu açıldığında. Sana olan sevgim söz konusu olduğunda şüphe bırakmıyorum kimsenin aklında Sonra ne oluyor, biliyor musun? Anlıyorsun. Korkuyorsun. Öyle çok yormuş oluyor ki seni, Ve öyle eksiltmiş, Masumiyetine ateş edilmiş gibi hissediyorsun! Kimse onu senin kadar sevemez Vazgeçerken, En çok buna üzülüyorsun. Bazı yaralar çok derin... Dikiş tutmuyor bazı yaralar... Bana bir şeyler yaz, Bir mektup, Bir şiir, Bir cümle... Biraz kurtar beni ! Biraz beklet, Biraz ertele bu engel tanımayan nefretimi Sesin ne renkti, hatırlamıyorum... Bir daha böyle sevilmeyecek olmanın telaşı düşüyor mu yüreğine? Sevgisine sahip çıkamamışlığın haklı utancını duyabiliyor musun? Gözlerini yumsan da sevişirken biriyle, yumabiliyor musun özlemini de? Korkmuyor musun , bir gün senin kokunu mezara gömecek kadar çok severler beni diye? Her gün biraz daha ağaran saçlarına bak... Görmüyor musun zamanın ne kısa, ömrün ne çabuk olduğunu? Ne hızlı eskidiğini hayatın? Ertelenmeyeceğini yaşlanmanın... Senin henüz tanımadığın herkesi sevdim ben Geçenler de bacağını ısıran o süslü köpekle barıştım ben. Ve inanır mısın, özlediğin her şeye kavuştum ben. Bu ellerle dokunmayı öğreteceğim sana. Hayvanlara, çiçeklere, insanlara. O ellerle hem kostümler dikecek, hem vidalar sıkacaksın. Ve o yaşlara geldiğinde misyonunun ''iyileştirmek'' olduğunu hatırlatacağım sana... Kimse durmasa da yanında, Doğru bildiğinin doğru olduğunu öğreteceğim. İçine sinmeyeni yapmamayı. Birin sıfırdan büyük olduğunu öğrendiğinde, Bir olmayı öğreteceğim sana.