Bir Kadın Seni Seviyorsa- Nursen Yıldırım

Sen; Saç tellerine kadar sevdiğim. Nasılsın? Şimdi arasam ne derim bilmiyorum, ne dersin, ne kadar susarız. Şimdi arasam seni, arayabilsem, Bildiğim tüm dillerle “dön” desem sana. Diyebilsem... Bu kadar insan olmasam ben, Bu kadar insan olmasan sen, Böyle gururlu, böyle afsız. Vicdanım acıyor, Sarılsan geçecek. Gelsem şimdi sana, Öyle, aniden. Bağırsam biraz gözlerinin içine baka baka, Seni nasıl sevdiğimi, Seni nasıl büyük, Seni nasıl annen gibi, Seni nasıl her şeyden çok sevdiğimi bağırsam. Dökülsem sana, Dökülebilsem. Sen de toplamasan beni, bağırsan biraz, Yanıma dökülsen, Dökülebilsen. Ağlayamıyorum ama içimi sel basmış. İçim katliam, içim kıyamet. Bu kadar insan olmasak biz, böyle kibirli, böyle inatçı...Ben düşmüş olmaya kızmadım, düşmem gerekiyorsa bir yolunu bulur, düşerdim zaten. Ama beni niye sen ittin? Sen beni unutabildin mi, bilmiyorum. Ben seni aramıyorsam, korktuğumdan. Biraz alıştığımdan. Biraz aldırmadığımdan, biraz aldatılmışlığımdan. En çok farkında olduğumdan...Aslında ben seni aramıyorsam, üzerine toz kondurmazken, çamura saplandığını görmeye tahammülüm olmadığından...Ben seni bıraktıysam, sana tutundukça, ellerimi parçaladığından. İnceldiğinden, kopacak olduğundan...Ben seni bıraktıysam, senin tellere takılan uçurtmalar gibi yırtıldığından. Bir daha seni göklere yükseltemeyecek olduğumdan...Ben seni bıraktıysam, acıma merhem değil, tuz olduğundan. Aradığım parçalarım olamadığından değil. Var olan parçalarımı da kaybediyor olduğundan. Bir de, namertçe kaçtığından kavgalardan...Yatağındaki dağınıklığın, yüzüne yansıdığından...Ellerin bir başka tene dokundukça, sihrini kaybettiğinden...Artık gecelerimi asilleştiremediğinden. Korkularımı yenemediğinden... Ben seni bıraktımsa, senin yüzünden. Bir şeyi sevmek bana göre değil. Ben sana saplandım, keskin bir bıçak gibi. Kolay kolay vazgeçebilirmişim gibi gösterdiğim her şeyin bağımlısıyım. Unutmuş gibi yaptığım her şeyi hatırlıyorum. Senden önce her şey, hiçbir şeymiş. Renk değilmiş renkler, gök böyle mavi değil, toprak böyle kara değil, gözlerim böyle yeşil değilmiş. Senden önce her bahar, biraz soğukmuş . Ve çiçekleri çürük biraz...Beni affet. Suçum vardır, mutlak. Senden önce mesela, güzel bulmuşumdur bir şeyi filan. Ne varsa sanki senden başka güzel bulunacak! Senden önce, bencilmiş tüm dilekler ve kolay tüm intiharlar. Çekip gitmeler filan. Dönmemek bir daha filan. Hem...Komikmiş, içinde seni barındırmayan tüm hayaller. Asilliği yitikmiş. Bir beddua gibi, bir küfür gibi çirkinmişim ben. Yaratıldığım çamurdan arınamamışım, sen beni böyle güzel öpmeden önce. Sen beni öpmüşsün, ben temizlenmişim. Mümkün olmuşum Tanrının gözünde. İnsan olmuşum. Göğsün, kutsal kitaplarda bahsedilen cennetlerden ödünç alınmış ağaç gölgesiymiş. Ben, senin göğsünde uyanmadan önce, uyanmamışım hiç meğer. Beni affet. Suçum vardır elbet. Senden önce mesela, gülmüşümdür filan. Ne varsa sanki senden önce gülünecek! Senden önce öpmüştüm bir başkasını. En çok bunu affet... Unutmuş gibi yaptığım her şeyi hatırlıyorum. Biliyorum hangi acımın hangi yarama denk düştüğünü. Sırf bu yüzden, aynaya bakarken gözlerimi kaçırıyorum. Ne olur kimseye söyleme ama, çok yoruldum. Sarılsan geçecek. Bu kadar insan olmasak! Haklı sanmasak kendimizi, mükemmel sanmasak, savaşmasak. Yenik düşmesek içimizdeki şeytanlara. Bastırmasak özlemlerimizi, saklamasak...Özledim. Tutup kendime çeksem seni, Öpsem, Öpebilsem. Sen de karşı koymasan bana, Sen de karşılık versen hatta. Bu kadar insan olmasak, Böyle bencil, böyle kinci. İçim yanıyor, Sarılsan geçecek. Bana sarıl. Lütfen Sarılsan geçecek.