Bir Kayısı Ağacı (1947, Kırşehir) - Abdülkadir Meriçboyu

Ben bir kayısı ağacıyım Küçücük bir ev önünde yaşarım yapayalnız. Yılda bir çiçek açar, Yılda bir kayısı veririm Avuç içi kadar. Yaz olur, Bir kadın silkeler dallarımı, Bir çocuk yerde bağırır, güler, Bense hoşnut olurum. Hem, zaten benim Ne söğütler gibi nezaketim vardır, Ne kavaklar gibi gururum. Ben bir kayısı ağacıyım üç insan severim, Bir çocuk, Bir genç kadın, Bir genç adam, Benim kadar sessiz sedasız, En güzel ay, nisan ayı, Toprak yumuşak yumuşak, En güzel ay nisan ayı. Yağmur yağdı, çiçek açtı, Bir hoş oldu içerim, En güzel ay, nisan ayı. Kavaklar uzakta upuzun, Bir sağa, bir sola,Başı döner kavakların. Ben bir kayısı ağacı, Başımda çiçeklerim. Ben bir kayısı ağacı, Üç insan severim: Bir çocuk, Bir genç kadın, Bir genç adam. Bir tek, toprak odaları var üçünün, Toprak odanın penceresi. Ben bir kayısı ağacı, Bazan eğilir bakarım odaya, Yerde eski bir yatakla yorgan görürüm, Duvarda bir eski kırık ayna, Yerde bir eski kilim, Bir eski hasır. Bir kayısı ağacı, Bazen eğilir bakar odaya, Çiçeklerinden utanır. Ayışığında gördüm üçünü. Üçünün suratı asık. Gökyüzü bembeyazdı. Gökyüzü çiçeklerimin renginde. Gökyüzünde kavaklar. Çiçeği en önce kayısı döker. Ben bir kayısı ağacıyım, döküyorum çiçeklerimi. Yer beyaz beyaz, başım yeşil yeşil, Haziran gelecek, Güneş yakacaktır tepemi, Kayısılarım balla, şekerle dolacaktır. Ben bir kayısı ağacıyım. Kötü bir düşüncedir almış beni. Dedim, insanlar Neden yaşatılmıyor Ağaçlar kadar olsun? Ben bir kayısı ağacı. Şişman adam bir düşman gibi beni seyreder, Ben şişman adamı bir düşman gibi seyrederim. Ben bir kayısı ağacı, Gövdemde sarı kâğıt. Yapmayın, dedim, Yılda bir çiçek açarım, dedim. Etmeyin, dedim, Ekmeğe katık oluyor kayısılarım, dedim. Bir öğle vakti baktım, Kavaklar uzakta upuzun, Bir sağa, bir sola.