Bir Kır Tanrısının Öğleden Sonrası Küçük Kır- Stephane Mallarme

Ebedi kılmak isterim bu orman perilerini. Kiraz kırmızısı usul renkleri Uykudan yorgun düşmüş, uçuşuyor havada. Bir düşü mü sevdim ben? Gerçek ormanlardaki nice ince dallarda Eski gecenin yığını kuşkum, kanatlanmakta Yazık ki, yanlış bir güller utkusu uğruna Yalnızca ben kendimi sunuyordum- Görelim... Söylediğin bu kadınlar, masalsı Duyguların gerçekleşmesi dileği midir? Kır Tanrısı, ağlayan kaynak gibi Mavi ve soğuk gözlerden süzülüp kaçıyor düş; Ama öteki peri, sen iç çekip şunu mu söylüyorsun: Günün sıcak esintisi gibi, postunda Ürperiyor düş... Sıcaktan, nefes nefese, kendinden geçmiş Bir baygınlıkla, serin sabah yeli savaşıyorsa, Ezgilerin uyumuyla sulanmış korulukta Flütümün çıkardığı ses kadar mırıldanmıyorsa, Saçmadan önce, kendini duyurmaya can atıyorsa, Tek bir kıvrımın bile kıpırdamadığı ufukta, Esinin görünen, yapay ve saydam oluğu Gökyüzünü kaplamakta demek ki.... Kendimi beğenmişliğimin, güneşlerle yarışarak Yağmaladığı durgun bataklığın, siz, Ey Sicilya kıyıları, SİZLER SÖYLEYİN ki ben Bir zamanlar buralarda yetenekle yetişmiş, İçi oyuncak kamışlar kesiyordum; Sular dalgalandığı zaman: Bu kuğular -pardon! bu ırmaklar, pınarlar Tanrıçaları uzaklara kanatlanıp, uçtukları Ya da suya daldıkları zaman.. Her şey durgun, devinimsiz yakıyor... Ormanın altın ve kül rengi aldığı şu anda, Coşkulu bir şölen var sönmüş dallarda: Etna! Tanrıça Venüs ziyaret etti seni Sözlerin sahipsiz ruhu, bu beden Geç ağırlaşmış beden, katlanıyor katlanacak çaresiz.... Çünkü kargınmışlığın unutulmuşluğunda, Uyumak gerek zaten susamış kumsallarda Selamlar ;şimdi gölge halini göreceğim.