Bir Mevsim Yok Anne Gibi- Birhan Keskin

Çocukluğumdan kesilen saçlarımı geri istiyorum berberlerden Anneme küstüğüm için oluyor bütün bunlar Yüzümü ve dizlerimi bi koşu kanatıp okulun bahçesinde Tekrar dönerim hemen. Büyüklere mahsus şeyler de konuşuruz seninle istersen Yoruldum çok Kente ve sana durmaktan Öfkem ne sana ne de başkasına... Üstelik geceden Marilyn Monroe ve senin gözyaşın geçti... Hadi barışalım Hem, hiç bir mevsim ısıtmaz ellerimi anne gibi İstersen kahve içip fal da bakarız yine Bana üç vakte kadar bir yolculuk görünür Belki ay doğar fincanda hanemize Alevi içine bakan bir mumum ben Derine kaçan bir anıyı istiyorum berberlerden Irmak bitti, Devrildi dağ, Büyüdüm. Çocukluk anılarımdan düşecek kadar kırıldı avaz Yüzümden kovuldu anneler korosu Söndü ateş Kahvaltı masalarına geç kaldım Kirlenmiş bütün bardakların yalnızlığı bana, Ve ince kaldım belki sabah zamanına... Hey, aynalardan içeri kaçan çocukluğum Nöbetçi aspirinler, diş macunları Tekrar dönerim, Irmak akar tekrar yatağından, Dağ yerinden doğrulur, Uzaklığım biter, Gölgem yanıma düşer belki yeniden, Kim bilir, Belki dedem bile olur Buralara kadar gelinmişse, Gece kendini uyur, kendine küser eşya Kendi cinayetine kurbandır metal Söz kendini söylemiş, yorulmuşsa Yağmur kendi içine yağar... Asfalt bir çılgınlığa yürür kendini, Buraya kadar gelinmişse, Uyku bile kendini uyur Yok yerlere gelindi, Boş yerlere gelindi, Kemanlar kendi sesinden içlendi... Ben senin sessizliğinden Eşya boşuna küstü kendine Gece boşuna delindi Yaşamımın güç yanlarından biri olma Lütfen, Şimdi bu kavgayı unutmak da, Hatırlamak da çılgınlık olur Gel biz seninle kahraman olalım Ne hatırlayalım bunu Ne unutalım