Bir Şehirde Kaybolmak- Yılmaz Erdoğan/ Hikaye- Cahit Külebi/ Kanto- Cemal Süreya

Elimi bırakma ey şehir! Ey tutkal kokulu odalar! Bütün suçlarımı kanıtlayıp, Günahlarımı yüzüme vuran şehir, Bildiğin akmaları kullanmıyor bu şehir... Bu baldıran Bu zehir! Gözüme sekiz bin yıllık sürmeler çekerim Kör olmak pahasına görmektir hayat Bilirim Cehennem ateşler içindeymiş Cehennem yukarıdaymış Bazı bulut ve güneş Bazı ay ve yıldızlar görünürmüş gecelerde Ey akmayan şehir! Işıldayamayan nehir! Geceleri bile rehin alıyor siyah giysili yıldızlar Sen, susmayı kararmak zanneden fikir, Ey gövdede çiçeklenen zaman! Kendini sevmeden kimseyi sevmezmiş insan... Senin dudakların pembe Ellerin beyaz Al tut ellerimi Tut biraz Benim doğduğum köylerde Ceviz ağaçları yoktu Ben bu yüzden serinliğe hasretim Okşa biraz Benim doğduğum köylerde Buğday tarlaları yoktu, Dağıt saçlarını Savur biraz... Benim doğduğum köyleri akşamları eşkıyalar basardı. Ben bu yüzden yalnızlığı hiç sevmem....Konuş biraz İnsanın kendi sesinden daha dokunaklı ne olabilir bu kalabalıkta? Benim doğduğum köylerde Kuzey rüzgârları eserdi Ve bu yüzden dudaklarım çatlaktır Öp biraz! Biz hep açık konuştuk. Canımdan fısıldadım...İnsan sevmezse ölür İnsan sevdiğine son kez bakamaz Senin gözlerinde doymamış bir hasretin ateşli bulutları dolaşıyor. Ben nerde bir çift gördümse, Tuttum onu. Güzelce sana tamamladım. Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu... Bir bunun için yaptım