Bir Şehre Gidememek-Mario Levi/ Beni Yanlışsız Sakla-Mevlâna İdris Zengin/ Ben Şiir Yazmazsam- Şükrü Erbaş

Bir yazının sürekli olarak kendini yazdırdığı bir süreç...Seneler geçer, geride kalan onca sözcüğe karşın nerede olduğunuzu bir türlü kestiremezsiniz. Ama sonuç ne olursa olsun, yaşadıklarımızın tümü, bir özleme tutsaklıktır. Sürekli ertelenen umutlara ayrılan zaman giderek daralıyor. Bir küçük hikaye ile bir çok anı ve ilişki anlam kazanabilir. Saate baktım, 25 yaşındayım Saate baktım, müthiş bir yenilme vaktindeyim Ben nerede yağmur yağarsa orada şemsiye kırmanın kitabıyım, Saate baktım, Buzlar ve çiçekler arasındayım Gömleğim Asyaya düşerken, Bu son görünüşüm, beni yanlışsız sakla Yıllar geçmiştir aradan. Her mevsim bir başka özlemle yaşanmış, her ilişki yeni bir ilişkiye bir başka olasılıkla taşınmıştır. Bir gün gelir ayrıntılardan alınabilecek hazzın hiç bir zaman tüketilemeyeceği düşünülür. O zorlu oyunda, sanki enikonu usta olunmuştur. Kimi duygular gizlenebilir, hafif bir gülümsemeyle bir çok şey anlatılabilir; sözcüklereyse yeterince güvenilmeyebilir artık. İnsanlar kahramanı oldukları öyküye şöyle ya da böyle devam edebilecek gibidirler. Belki de asıl ilk günah budur; sevmeyi ve mutlu olmayı, zamanı, ânı bir an önce tüketme, bir an önce bitirme saplantısı olmadan sonuna kadar yaşamayı becerememek. ''Zamanı öldürmek, intiharın nazik bir şeklidir.'' Saatleri hoyratça tüketirken, gençliğin saflığıyla hayatı hiç bitmeyecek sanmasının huzurunu çok bilmiş bir rahibin sorduğu soruyla hatırladım. Küçük bir çocuğa, “Hayatının son beş dakikasını ne yaparak harcamak isterdin?” diye soran din adamına, Çocuk, omuzlarını silkip “hiiiç, yine oynamaya devam ederdim, ne yapmalıydım ki?” diye cevap vermiş. Hiç büyümemek de güzeldir, dedim kendime. Yanlış kıyılarda çırpınıyor bu yaşlı deniz Bu ağır suyu, bu ince kum kaldıramıyor… Ben şiir yazmazsam, İçimdeki çocuk dilini yitirir, Dünya bir mahzun olur. Çıkarır giysilerini sözün teninden Nesneler kendince görünür Gökyüzü, mavisini vermez göğsündeki buluta. Kirlenir yağmurun rengi, Yağmaz, ben yazmazsam. Bir kulak çınlaması, Bir kirpik kırılması, Ömürler veren anlık bir düşle, üzgün ve güleç buluşmaz her akşam dışardaki dünya ile, İçerdeki adam, Ben yazmazsam. Gelin çeyizi gibi İşleyip duygularını, İnce güzellikler içinde Söyleyemez sevgisini kimse- Yazmazsam ben Bir sonsuz yalnızlık içinde, Üşür ölülerimiz mezarlarında Sevgiyle anılmamaktan. Ben yazmazsam, Unutur insanlar, şikâyet edip unutulmaktan Evine boş dönen baba, Anne dağılır, odalara yılgın-Ben yazmazsam Akıtıp acılarını ince bir türküye, Katlanma gücü bulamaz hiçbiri Geniş bir yürek, Ve engin bir dirençle Kavrayıp hayatı iliklerine dek. Ve ben şiir yazmazsam, Çoğalmaz nar taneleri gibi Görüntülerin güzelliği Çocukluktan çıkar çıkmaz, Yaşlanır insanlar Sevgi bile yük olur acemi yüreklere Bir sorular yığını olarak, Kavranmamış kalır dünya