Bir Ses, Douve Konuşuyor- Yves Bonnefoy

İhtiyarlıyorduk, O bir dolu yaprak bense pınar, O az güneş bense derinlik, O ölüm bense yaşama bilgeliği İstiyordum ki, zaman alaycı olmayan gülüşüyle Fauna Yüzünü göstere karanlıkta, Karanlığı taşıyan rüzgâr esse Ve kuytu pınarda sarmaşığın içtiği Derin suyu bulandırmak ola ölüm Ara sıra, derdin, Tan sökerken Dolaşıp o kararmış yollarda, Taşın uyumuşluğunu paylaşırdım Kördüm onun gibi tıpkı... İşte çıktı o yel, gülünç oyunlarımı Ölüm perdesinde belirten pırıl pırıl. Özlediğim yazdı, Gözyaşımı kurutacak kızgın bir yaz, İşte çıktı o soğuk, üyelerimde büyüyen, Ve ben uyandım ve acı çektim. Sen ey kaçınılmaz sürem, Ey toprak, o en çıplak, bıçak gibi! Özlediğim yazdı, Mutluydum gerçek, Ölesiye hem. Gözler yitmiş, Ellerim açılmakta pisliğine Bir bengi yağmur Sönüp bitsin söz Sönüp gitsin söz Şu basık odada, senin bana erdiğin, Daralsın ocağı çığlığın, kapansın Sönüp bitsin söz