Bir Tuhaf Çiçek Açarsa Kalbindir- Sinem Sal

Bir tuhaf çiçek açarsa, kalbindir Kargayı beslemekten yaralanmıştım Selameti beklemekten usanmıştım. Kalbimden fırlamak istiyorum artık...Uzay boşluğunda taşa dönüşmek Ve hızla geri dönüp parçalamak dünyayı Sanmam ki, anlaşılayım kolayca Kabımdan taşmak istemiyorum artık Zamana bırakıp bünyemi, sönmeyi beklemek Harcımı kurutmadan üstüne basmak Sanmam ki, seyredileyim sonsuza kadar... İki durak arası, bir tren önündeyim. İnsan kılığına girmeyi beceremiyorum artık Dünyaya sokulmak için benzemeyi bilmek... Dolaştırmayan âşığa, dolaştıran taksiciye kızmak Sanmam ki, bu ağaçlar meyve verince Sıkışmadan kalırdım orta yerde... Kalbim kuzeyde bir yerde Kafamın içinde açan çiçekleri ellerimle yolarken, bahtiyar olacağıma çok inanıyordum. Geciken kara trenleri beklerken, üzülen anneleri tanıyorsan Serçe parmağı hazırolda çay içen babaları da bilirsin muhakkak “Gel ben seni bi’ okuyayım” diyen kadınları gördüysen, Sende bir ağırlık olduğunu da bilirsin mutlaka Ve elbette esnerken ağzımızı kapatmazsak şeytan kaçar, Modern insanın yalnızlığını anlatan adamları okuyorsan, modern insan olmadığını da bilirsin umarım Elindeki bıçakla top kesen kadınlara tanık olduysan, karşılığında baş tacı eden oğlanları da bilirsin sanırım Ve elbette kalbini deştiğinde sevdiğin, oh çok şükür Birkaç seneye kalmaz, siz bu sesi de özlersiniz.