Bir Yazarın Günlüğü- Fyodor Dostoyevski/ Kim Bağışlayacak Beni?, Dağ-Birhan Keskin/ İnsan Bir Eksik Sözdür- Şükrü Erbaş/ Mahrem, Aşk- Elif Şafak

Sokak fenerlerini düşünürken gökyüzüne baktım. Birden bu lekelerin birinde küçücük bir yıldız fark ettim. Gökyüzünü seyrederken, sokak bomboştu. Kimsecikler yoktu. Beni, yandığım o ateşe hayran hayran bakarken görmüşler Sırtüstü uzanıp, yıldızların sonsuzluğuna baktığımda, içim sonsuzluğa açılıyor gibi olmuştu Böyle anlarda, insan kendi hayatına daha farklı gözle bakma fırsatı bulur Gecenin karşısında konuşmak ne zor! İncecik kül gibi kalıyorsun Dağ susmaya giden yolu biliyor, Sen bilmiyorsun Şarkı susmuş Kirpik inmiş Söz, kararmış Terliymiş mavi gök, bıkkınmış akşamüstü Balkon yorgunmuş, yel söylenecekmiş. Yalnızlık şimdi iki kere üşütür insanı Ama her kuvvet, karşıtını yaratır Kimim ben? Düşe kalka dolaşan, Yorgun ruh? Dolaşık gönül? Som gurur? Çizginin öbür yanı intihar Yaşamak, intiharın kıyısında, belki de tam eşiğinde zıplayıp durup, ayaklarını boşluğa sarkıtmak pahasına oynamak, Hiç yanmayacakmış gibi oynamak... Hayret ediyordum hiç canım yanmıyor diye. Meğer, acı sonradan gelirmiş. Tebeşirle çizilmiş bir seksek oyunu kadar, uçucu bir çizgisi var hayatın. Farkında olmadan basıyorsun çizgiye Kızıyorlar anında. "Yandın!" diye atılıyorsun oyun dışına Ayna, söyle bana Kaç hezimetten sonra bezgin olurdu insan? Kaç olunca çok, Kaç kalınca az olurdu rakamlar? Yaralanan bir şey tekrar iyileşebilir mi ? İyileşen yerde iz kalınca, tekrar eskisi gibi olunur mu ? Uğraşmaya değecek bir meşgale var mı bu dünyada? Zamanı kuyruğundan tutayım derken, an’ı kaybetmişim hepten Her şeyi kaybetmiş ama dünyayı kazanmış bir adama ne söyleyebilirdi ki? Bazen acıyorum ona, Bana, sana...Hepimize. Çağımın aklında plastik çiçekler açıyor Gülüyor Ve seviniyorlar buna. Oysa yağmur durmadan yağıyor. Sulamadıkları çiçeğin kuruyuşunu, nankörlük sayıyorlar Kırk fırın ekmek yemeye yolladım kendimi. Dünyayı dolaştım. İnsanlar tanıdım. Üzerinden çok baharlar geçti. Fırınlarda ekmek kalmadı... Ben hala ham, hala toy... İki yanım dağ, Bir adım daha güneşe, bir adım daha, bir adım daha.....derken... Genişledim. Hazineler ve defineler, yıkıntılar arasında olur Ne varsa harap bir kalpte var Uzun hikaye diye bir şey yok Bir anlatmak istediğimiz hikâyeler var, Bir de anlatmak istemediklerimiz Bana karışmış, bende erimiş bir şeyler var Söz söylensin, dip zedelensin istemem... Hatıra koleksiyoncusuyum İnsan kadife bir hatıradan başka nedir ki? Kendi hayallerini düşün, ne zaman onlardan vazgeçtin?