Biri, Hiçbiri, Binlercesi-Luigi Pirandello

Ben kaybettim. Kendi gerçekliğimi ve diğer insanların gözlerindeki şeylerin gerçekliğini sonsuza dek kaybettim! Kendime dokunduğum an, yokluğuma değiyorum. Çünkü kendi dokunuşumun altını, başkalarının bana verdiği, benimse bilmediğim ve asla bilemeyeceğim gerçekliğin varsayımıyla dolduruyorum. İnsanlar nasıllardır, biliyor musun? Duyguları için de bir ev inşa etme ihtiyacı duyarlar. Duygularına kendi içlerinde, yüreklerinde sahip olmak yetmez onlara. Onları dışarıda da görmek, onlara dokunmak ister ve bu yüzden onlar için de bir ev inşa ederler... Yalnızdım. Tüm dünyada bir başıma. Kendi içimde de yalnız. Yalnızlık hiçbir zaman sizinle birlikte değildir. Her zaman sizsizdir. Bu yüzden anlıyor musun? -ben- şu anda seninle konuşan kişi- seni böyle tutup havaya kaldıran kişi-sana söylediğim bu sözcükleri aslında kimin söylediğini bilmiyorum. Kesinlikle bilmiyorum. Ruhumun kendine özgü bir adı, bir medeni durumu bile yoktu. Bir iç dünyası vardı yalnızca... Ya sizin için dostlarım, yalnız kalmak ne ifade ediyor? Benim kendim için kim olabileceğim hakkında ise bırakın sizleri, ben bile hiçbir şey bilmiyorum. Eğer başkalarının gözünde bugüne dek olduğuma inandığım kişi değilsem, kimdim ben? Hadi dürüst olun. Şöyle gerçekten yaşayıp yaşamadığınız hakkında düşündüğünüz olmadı mı hiç? Başkalarının düşüncelerine değer vermeden... Çünkü canım çok yanıyor, her gün canım çok yanıyor ama görünürde bir yara yok. Kanamıyor. Kabuk bağlamıyor. Beynim ve bedenim onu tedavi edemiyor. Ben de iyileşebilmek için görünür bir yara açıyorum. Evet. Ama yara nerede ? İçimde mi? Ben kendimi tanımak istemiyorum. Onu benden ayrı olarak tanımak istiyorum. Mümkün mü bu? Kendimi, kendi içimde görmek yerine, kendimi benim tarafımdan görülmesini sağlamak... Siz ve ben aynı dili, aynı kelimeleri kullandık. Sözcükler, anlıyor musun? Herkesin kendine göre anladığı ve söylediği sözcükler. Fakat kelimelerin içleri boş, anlamları kayıpsa, bunda sizin ve benim ne suçumuz olabilir ki? Evet sevgili dostum...Boşlar. Ve o kelimeleri birbirimize söyler­ken, her ikimiz de kendi anlamlarımızı yüklüyoruz onlara. Birbiri­mizi anladığımızı sanmıştık. Halbuki bakın, hiç de anlaşamamışız. Bir pencereden bakarsın. Dünyayı seyredersin. O sana nasıl görünüyorsa, öyle olduğunu sanırsın... Her gerçeklik, bir aldanmadır aslında. Ve kendini tanımak, ölmek demektir. Ben yaşıyorum. Sona erdirmedim. Yaşam sona ermez. Adlar hakkında hiçbir şey bilmez yaşam. Bu ağaç, yeni açan yaprakların ürperen nabzı. Ben bu ağacım. Ağaç, bulut....Yarınsa kitap ya da rüzgâr olacağım. Okuduğum kitap, içime çektiğim rüzgâr. Hayat, asla son bulmaz; bulamaz. Eğer yarın son bulursa, her şey biter.