Birini Pencere Kenarına Çiçek Koyacak Kadar Sevmek Lazım- Kemal Hamamcıoğlu

Birini, pencere kenarına çiçek koyacak kadar sevmek lazım. His boşluğu ve iç burkulması denen bir şey varmış, sevince anladım. Hayat, o evde yerin yok diyor. Yerini bil. Evdeki ve sokaktaki tüm savaşları kaybettiğim yerdeyim. Hala güzel olduğunu bilmeden, güzel duranı seviyorum. Ellerini takip ediyorum, hala. Elin ısısıyla kalbin ısısı birbirine ne yakınmış. Kalp sıkışıyor, el buz. Yüzümü yağmura uzatsam geçecek diyorum, geçmiyor. Ev buz. Anlamaktan yoruldum, sarılmaktan. Sen o evde, sarılmaktan korkanların en uzağında dur, olur mu? Öyle birine aşık ol ki her şeyi unut. Dans etmeyi hatırla. Birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar sev. Çok sev, çok küs, çok barış. Ellerini takip et sonra. Ellerinde ne gördüğümü bulursan sonunda, gülümse. Güzel gülene aşık ol. Aşık olursan bir gün benim kadar, yüzünü yağmura uzat. Geçti, geçti desin biri. Hiç geçmesin. Artık senin de bir şiirin var. Geçti. Geçti.