Bölüm 10: İç sesimiz varken neden kafa sesimizi dinleriz ki!

“Her şey bi osuruk kadar gerekliydi ve hepsi olması gerektiği gibiydi.”Bu gezegende olduğumuz sürece umudumuzu korumak yapabileceğimiz en büyük direniş aslında!Düşsek de kalkarak, sistemin parçası olmayarak. Onların ektiği tüm karanlıklara aydınlık tohumlarla üstüne üstüne yürüyerek. Dimdik, dipçik gibi. Aydınlata aydınlata ilerleyeceğiz arkadaşlar. Bazen kafamı duvarlara sürtüp kıvılcımlar çıkarmak istiyorum! Seçimlerime, yaptıklarıma. Ama onlar da beni bugüne getirdi ya. Onlara ‘gel’ diyip sardığımda işler birazcık değişebiliyor.Kendine ve yaşadıklarına duyduğun öfkeler, pişmanlıklar geldiğinde ne yapabiliriz?İçimizi şenlendirmek için neler yapabiliriz?Bi omuz burada, gel…