Boşuna Ağlama Tanrı'nın Vakti Yok Sana- Cezmi Ersöz/ Ermiş- Halil Cibran/ Otların Uğultusu Altında- Şükrü Erbaş/ Tutunamayanlar- Oğuz Atay

Gecenin gölgesinde, kendisiyle konuşan düşünceli bir yaprak sandım onu önce...Oysa gencecikti. Üçüncü kattaki evimden, içindeki gün ışığı görülecek kadar güzeldi. Kaldırım kenarına oturmuş bekliyordu. O, kuzeyden gelmişti. Yukarılardan, en kuzeyden. Soğuk yağmurların, yalnızlığı bekleyen sislerin, kendine özlem duyan buzulların ülkesinden gelmişti. Çünkü kuzeydeki bu ülkede ''seni seviyorum'' çok hayati bir sözdü. Bu sözün yol açtığı yaşantının ardından, gizli hakikatler ortaya çıkabilirdi. Ütopik bir vaat, başka bir türe geçilebilmesine yol açan eşsiz bir iddiaydı. Seni seviyorum...Seni seviyorum. Ne yazık ki, geyikler öğretmiyor kaplumbağalara tezcanlılığı. Bu yüzden, o kuzey ülkesinde insanlar inanmadan bu sözü asla kullanmazlardı. Oysa inanç önemlidir. Eğilirim karşımdakine, içindeki suda aksimi görürüm. O suyun dokunuşu tanıdıktır. Bilirim, beni korur bütün yalnızlıklardan. Anlaşılır anlaşılmaz acılardan. Acı, içinizdeki hekimin hasta benliğinizi sağaltmak için kullandığı tadı kötü bir ilaçtır. Bu hekime güvenin, ilacını sessizce, huzurla için. Bilirim, söylediğim her söz yankılanır orada. İnsan gördüğüne, dokunduğuna inanç besler. Tanrı bir paroladır sadece, rüyaları ısıtır. Tanrı, çocukluktan kalma geçmeyen yaralar küçük ve gizli benler, aşı izleridir...Gizli saklı ne varsa konuştuğunu, ruhunu açtığını sanırsın karşındakine. Şimdi anlıyorum ki, kendi boşluklarını gürültüyle doldurma ihtiyacı duyanların rahatı için şarkılarımızı kesmek gerekli değilmiş. Yüzüme bak ve onu incele. Orada istediğin tüm soruların yanıtını bulacaksın. İnsan uzaklaşmadan nasıl yakın olabilir ki? Sahte bir sevgi, kaç kuzeyli kızı öldürür? Elbette, ölüm her zaman açıklayıcı olmuştur. Ama sen, değerimi gerçekten bilmek istiyorsan, yüreğimdekinin dilimdekinden, dilediğimin de elimdekinden daha fazla olduğunu bilmelisin. Sen bana yalnızlığımda şarkılar okudun. Ben de özlemimden bir kale kurdum gökyüzünde. Aranızda sevme gücünün uçsuz bucaksız oldu­ğunu hissetmeyen var mı? Aranızda kalbindeki yıldızları toplamayan var mı? Ben elimin ruhuyla dokunabildiğime inanırım. Çünkü ansızın Tanrı küsüp gider. Birden herkes sorar: ''Kim açık bıraktı kapıyı, biri mi gitti?'' Artık insanlar kendi kendilerine konuşurken, görülmekten utanıp çekinmiyorlar. Çünkü kimse karşısındakinde kendi aksini göremiyor. Çünkü kimse kimseyi korumayınca büyük yanlızlıklardan, anlaşılır, anlaşılmaz acılardan...Çünkü kimse kimseyi korumayınca, suların aynası kırılır önce. İnanç bitince, utanç da biter. Çünkü ilk önce rüyalar üşür. Çocukluktan kalma yaraların üzerindeki büyü kalkar. Zaten konuşurken elin birine çarptığında, aniden irkiliyorsan, zaten onunla hiç konuşmamış, ona hiç içini açmamışsındır. İçinden geçmediğin zaman, içinden geçmediğin söz, içinden geçmediğin rüya sana karşı işlediğim bir unutma suçudur. Ama bu kez kaçmaya, geri dönmeye, ürkmeye niyetim yoktu. Yüzleşmenin en akılcı yol olduğunu kanıtlamaya kararlıydım. Tanrı'nın bile içinde korunmak istediği elsiz bir iddiadır sevgi. Her yerde başkaldıran, güneyde, kuzey ülkelerinde...Büyük acılar güzel şeyler getirir derler, hayat getirir mi seni bana? Boşuna ağlama...Tanrı'nın vakti yok sana. Ben en acıklı anlarda bile, güldürücu sözler bulabilen bir insanım. Kendime acımam yoktur. Denize bakmayı bilmeyenler, bir gün mutlaka boğulur. İnanmadan söylenildiğinde, duygular esaret altına girer. Derin bir utanç başlar. Çünkü sevgi ne köle, ne bir köpek, ne de ikiyüzlü ve soysuz bir bilgidir...Kuşkusuz...