Böyle Buyurdu Zerdüşt (Büyük Özlem Üzerine)- Nietzsche

"Ey ruhum, sana 'zamanında' ve 'önceden' der gibi, 'bugün' demeyi ve her şeyin üstünden neşeyle dans edip geçmeyi öğrettim. Ey ruhum, bütün köşe bucaklardan seni çıkardım. Ve üstünde ki tozu, örümceği ve loşluğu silip süpürdüm. Ey ruhum, seni küçük utançtan ve kaçamak erdemlerden temizledim, ve seni güneşin karşısına çıplak çıkmaya ikna ettim. Ruh denen fırtına ile kabaran denizinin üstüne üfledim, ve bütün bulutları oradan kovdum. Hatta günah denen boğucuyu boğdum. Ey ruhum! Sana fırtına gibi 'hayır' demeyi, Ve açık gök gibi 'evet' deme hakkını verdim...Işık gibi sakin duruyorsun, ve hayır diyen fırtınalar arasından geçiyorsun... Ey ruhum, sana yaratılmış ve yaratılmamış şeyler hakkındaki özgürlüğünü geri verdim: Gelecektekinin keyfini senin kadar kim bilir? Ey ruhum, sana aşağılamayı öğrettim! Fakat sülük gibi gelen aşağılamayı değil; büyük, seven aşağılamayı... En fazla aşağıladığı yerde, en çok seven aşağılamayı. Ey ruhum! Bizzat nedenlerini kandırasın diye, kendini kandırmayı öğrettim...Denizi kendi yüksekliğine çeken güneş gibi... Ey ruhum! Seni boyun eğmekten, diz çökmekten ve efendim demekten vazgeçirdim. Ey ruhum, senin dünyana içmek üzere bütün hikmetleri, bütün yeni şarapları ve hikmetin eski, görülmemiş derecede sert şaraplarını sundum. Ey ruhum, üstüne bütün güneşleri, bütün geceleri, bütün susmaları ve bütün özlemleri döktüm. Böylece seni bir asma gibi büyüttüm. Ey ruhum, şimdi artık, altın, üzüm taneleri ve bir asma gibi zengin ve ağır duruyorsun! Ey ruhum, senden daha fazla seven, daha geniş, daha kuşatan bir ruh hiçbir yerde yoktur....Geçmişle gelecek, sende olduğu kadar, nerede böyle birbirine yakın bulunur? Ey ruhum, her şeyimi sana verdim ve elim artık boşaldı. Şimdi bana ağırbaşlı bir gülümsemeyle: 'Hangimiz teşekkür borçluyuz?' diyorsun. Alıcı aldığı için, verici teşekküre borçlu değil mi? Armağan etmek bir zorunluluk değil mi? Almak bir acıma değil mi? Ey ruhum, kederindeki gülümseyişi anlıyorum...Senin aşırı zenginliğin, dileyen eller yaratıyor. Dolgunluğun coşkun denizlere bakıyor, arıyor ve bekliyor. Gülümseyen gözlerinin gögünden aşırı dolgunluğun özlemi bakıyor. Evet, ruhum, gülümsemeni görüp de gözyaşlarından erimemek mümkün mü? Gülümseyişindeki iyiliğe melekler bile gözyaşı döküyor. Senin iyiliğin, fazla iyiliktir ki, sızlanmak ve ağlamak istemez. Fakat ruhum yine de gülümsemen gözyaşlarına ve titreyen ağzın hıçkırıklara özlem çekmektedir. 'Her ağlayış bir sızlanma ve her sızlanış bir suçlama değil midir?' Kendi kendine böyle diyorsun... Ve onun için, dertlerini dökmektense gülümsemeyi tercih ediyorsun. Olgunluğunun bütün acısını ve asmanın hasatçıları beslemesinden doğan özlemini gözyaşlarınla döküyorsun....Fakat, erguvan gamını ağlayarak gidermek istemezsen, şarkı söylemeye mecbur kalacaksın! Bak, sana şunları haber verirken bizzat ben gülüyorum: Bütün denizler sakinleşip senin özlemini dinleyinceye kadar gürleyen şarkılar söyle ! Sakin, özlemli denizlerin üstünde sandal yüzünceye kadar, bütün iyi ve kötü garibelerin etrafında zıpladıkları esrarlı hazine görülünceye kadar gürle! İrili ufaklı hayvanlar, hafif ve tuhaf bacağı olan her şey menekşe mavisi yollarda dolaşıncaya kadar gürle! Garip hazineye, gönüllü sandala ve onun efendisine doğru, gürle! Ey ruhum, senin büyük kurtarıcın o adsız ki, adını gelecekteki şarkılar bulacak. Daha şimdiden ve gerçekten müstakbel şarkıların kokusu geliyor! Yanıyor ve hayal ediyorsun. Daha şimdiden derin avuntu pınarlarından kana kana içiyorsun...Daha şimdiden gamın, gelecekteki şarkıların mutluluğunda dinleniyor. Ey ruhum! Sana artık her şeyimi ve en son şeyimi vermiş bulunuyorum. Ellerim tamamen boşalmıştır. Sana şarkı söylemeyi önermek son işimdi. Şimdi söyle! Sana şarkı söylemeyi önerdiğime göre, kim kime teşekkür borçludur? Ama daha iyisi ey ruhum, bana şarkı söyle. Bana şarkı söyle, söyle de sana teşekkür edeyim."