بر جان نشسته
from کتابخانه گلها
#برگ_سبز برنامه شماره 243 #قوامی #ذبیحی #محمودی_خوانساری #فرهاد #مولوی #سنایی_غزنوی #فروغی_بسطامی #نورالدین_ثابت_ایمانی #حسن_کسایی #جلیل_شهناز همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود آه از این راه که باریکتر از موی تو بود رهرو عشق از این مرحله آگاهی داشت که ره قافله دیر و حرم سوی تو بود گر نهادیم قدم بر سر هستی شاید که سر همت ما بر سر زانوی تو بود زان شکستم به هم آیینه خودبینی را که نگاهم همه در آینه روی تو بود پیر پیمانه کشان شاهد من بود مدام مه همه مستیم از نرگس جادوی تو بود ماه نوخواسته از گوشه گردون سر زد که خجالت زده گوشه ابروی تو بود نفس خرم جبریل و دم باد مسیح همه از معجزه لعل سخنگوی تو بود هیچکس آب ز سرچشمه مقصود نخورد مگر آن تشنه که جایش به لب جوی تو بود تا ما به سر کوی تو آرام گرفتیم اندر صف دلسوختگان نام گرفتیم در آتش تیمار تو تا سوخته گشتیم در کنج خرابات می و جام گرفتیم از مدرسه و صومعه کردیم کناره در میکده و مصطبه آرام گرفتیم خال و کله تو صنما دانه و دام است ما در طلب دانه ره دام گرفتیم امروز چه ار صحبت می گشت بریده این نیز هم از صحبت ایام گرفتیم بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست بگشای لب که قند فراوانم آرزوست گفتی به ناز بیش مرنجان مرا برو آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست گفتم که یافت می نشود جسته ایم ما گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست رفتی ز پیش دیده و بر جان نشسته ای از خاطرم چو اشک به دامان نشسته ای از ما چه دیده ای که به صد سوز همچو شمع خندان میان بزم حریفان نشسته ای بر چشم غیر اگر بنشستی به دلبری اندیشه کن چو اشک که لرزان نشسته ای ای غم اگر عهد تو بشکستم نازم تورا که بر سر پیمان نشسته ای ای اشک هرچه ریزمت از دیده زیر پا بینم که باز بر سر مژگان نشسته ای
Embed this episode
What this episode covers
#برگ_سبز برنامه شماره 243#قوامی #ذبیحی#محمودی_خوانساری #فرهاد#مولوی#سنایی_غزنوی#فروغی_بسطامی#نورالدین_ثابت_ایمانی#حسن_کسایی#جلیل_شهنازهمه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بودآه از این راه که باریکتر از موی تو بودرهرو عشق از این مرحله آگاهی داشتکه ره قافله دیر و حرم سوی تو بودگر نهادیم قدم بر سر هستی شایدکه سر همت ما بر سر زانوی تو بودزان شکستم به هم آیینه خودبینی راکه نگاهم همه در آینه روی تو بودپیر پیمانه کشان شاهد من بود مداممه همه مستیم از نرگس جادوی تو بودماه نوخواسته از گوشه گردون سر زدکه خجالت زده گوشه ابروی تو بودنفس خرم جبریل و دم باد مسیحهمه از معجزه لعل سخنگوی تو بودهیچکس آب ز سرچشمه مقصود نخوردمگر آن تشنه که جایش به لب جوی تو بودتا ما به سر کوی تو آرام گرفتیماندر صف دلسوختگان نام گرفتیمدر آتش تیمار تو تا سوخته گشتیمدر کنج خرابات می و جام گرفتیماز مدرسه و صومعه کردیم کنارهدر میکده و مصطبه آرام گرفتیمخال و کله تو صنما دانه و دام استما در طلب دانه ره دام گرفتیمامروز چه ار صحبت می گشت بریدهاین نیز هم از صحبت ایام گرفتیمبنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوستبگشای لب که قند فراوانم آرزوستگفتی به ناز بیش مرنجان مرا بروآن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوستدی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهرکز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوستگفتم که یافت می نشود جسته ایم ماگفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوسترفتی ز پیش دیده و بر جان نشسته ایاز خاطرم چو اشک به دامان نشسته ایاز ما چه دیده ای که به صد سوز همچو شمعخندان میان بزم حریفان نشسته ایبر چشم غیر اگر بنشستی به دلبریاندیشه کن چو اشک که لرزان نشسته ایای غم اگر عهد تو بشکستمنازم تورا که بر سر پیمان نشسته ایای اشک هرچه ریزمت از دیده زیر پابینم که باز بر سر مژگان نشسته ای
No transcript yet.