Bu Beden Benim Evim (2)- Rupi Kaur/ Barbarları Beklerken- Konstantinos Kavafis

Bütün yaptıklarımdan Ve bütün söylediklerimden, Kimse anlamaya çalışmasın kim olduğumu Bir engel vardı, Bir engel Bütün eylemlerimi Ve baştan aşağı tutumumu değiştiren Sevdiğim insanlara kızabilirdim, Eğer sevmek bana, Mahzun durmayı öğretmeseydi Dünyadaki insanların hepsi iyi Hepsi... Hayat iyi Biz kötüyüz Ama hayat iyi Hem kötü, Hem iyiyiz Hem iyi, Hem kötüyüz... Hadi söyleyin bana, Şunu söyleyin bana: Niçin ben iyiyim böyle? İyiyim ya, çok iyiyim...Ama nedenini öğrenmek istiyorum, Niçin iyiyim? Nefes alıyorum hala Bu bile bir işaret-Evrenin yanımda olduğuna Bunca yolu aştıysam Görecek günlerim var demektir daha Depresyon beni yıkmayı başaramadı Kaygı beni eksiltemedi Her şeye rağmen, Dört başı mahmur Kendime özgüyüm hala Her şeyi bir kenara bırakıp sorası geliyor insanın... Biz ne yapıyoruz kendimize? Geri dönmeyecek birini bekliyorsun Yani Birinin sensiz olamayacağını fark etmesini umarak yaşıyorsun hayatı Gerçekler sandığın gibi değil Çoğu zaman kendimiz için yapmamız gerekenleri yapmadıkları için başkalarına kızıyoruz Bazen sözcükleri dile getirmemek için tutuyoruz kendimizi Doğru kişi, yoluna engel olmaz Bir adım çekilip kenara, alan yaratır sana Yeni sözler demeye geldim yeni seslerle Yalnızlık, Müziğin bile seni dinlemesidir Yalnızlık, İnsanın kendine mektup yazması, Ve dönüp-dönüp onu okuması Sen bir aynasın Kendini sevgiye aç bırakırsan, Ancak seni aç bırakacak insanlarla karşılaşırsın Sevgiyle dolarsan da, sana sevgi sunacakların ellerini uzatır evren Basit bir hesap Büyümek bu işte Ve dönüşmek Kendini korumak Kalabalıkta kaybolmak...Üstesinden gelmek Kullanılmış hissetmek ,ilgi görmemek Umudu kaybetmek, Yanıp kül olmak Korkmak bu işte Değişmek bu işte Hayatta kalmak, Yaşamak bu işte Her yıl bahçene ektiğin çiçekleri düşün Sana öğretecekler ki, İnsanlar da, Çiçek açmak için, Solmak, Köklenmek, Ve büyümek zorunda…