Bugün Pazar- Nazım Hikmet/ Anemon- Lale Müldür/ Gelmiş Bulundum- Edip Cansever/ Şafak Türküsü- Nevzat Çelik/ Issız Yerlerde Kendin İçin Bir Evren Ol , Taner Şanlıoğlu

Bugün pazar Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün, Bu kadar benden uzak Bu kadar mavi Bu kadar geniş olduğuna şaşarak, kımıldamadan durdum Madem ki çıkamıyorum buradan Mecbur içimi keşfedeceğim İnsan bir bankta oturup, İçini keşfetmeye görsün, Büyüyor Büyüyor Güçleniyor Kalkıp evine dönerken, Dünyayı çiçek bahçeleri sarmış sanıyor Ben böyle yaşıyorum işte Bir şeylerin acısı, Bir şeylerin anısıyla Ölülerimizi özledim Söylesem suç olur mu? Saysam birer birer Ansam Adlarını, Yaşlarını, sonlarını… Başlangıçlar bulunur mu? Neden yazılır bir şiir? Neden okunur bunca yazı? Çünkü nasıl aşılabilir başkaca insan karmaşıklığı? Şimdi deyip durduğumuz yer tam olarak neresi? Sen olmayınca kötülük daha kötü görünüyor gözüme, Yumruklar daha zalim, Sözler daha sert iniyor yüreğime Bitse bu sessizlik, Bu kirli yapışkanlık bitse Gül diyorum Yoksul acıların gölgesinde, güllerin solsun istemiyorum Ay diyorum sonra Ay n'olur Bir vaktinde gecenin Yaraların açsın istemiyorum Bir bilsen, Kimlere tasa, kedersin Anlar mısın? Şaşırıp ağlar mısın ki? Sen iyi bir kuyumcu olmasaydın, Ben bu kadar değerli bir taş olabilir miydim? Galaksideki tüm yıldızlar, Seni gördüğümde gözlerimin nasıl parladığını anlatmaya yetmeyecek Kimselere mecbur olmadım, olmam da. Yiğitliğim ve rivayet olunan erkekliğim, bundandır...A ma senin mecburun olmak, beni hiç mi hiç küçültmüyor Aksine, Sen tek başına, cihanın bütün haksız, canavarca düzenine karşı beni ayakta tutabiliyorsun. Yüceltiyorsun, İnsan ediyorsun, Yaşatıyorsun... Şimdi burada güzel bir şafak. Yine uykusuz, mutsuz, tedirginim. Sana yazmak, yazmak, yazmak istiyorum… Seni bütün şafaklarda, evrenlerin o ıssız ihanet saatinde öperim. Ve sen geçersin içimden. Bitmek bilmezsin.