Büyük Saat- Turgut Uyar

Tarihi bir olmaz akış gibi, Sanki evrenin en son gecesini yaşadım Ben! Çocukları sevdim, yaşadım. Dünyaya alışmadım. Kuru güller gibi yersiz ve inceydim biraz. Hep bunu duydum. Bunu yaşadım. Şimdi tarihte saat kaç? Tarihi bir olmaz akış gibi, Tarihin yanlışı olmazdı biliyorum. Olsaydı! Bir yapma incelik gecesinde, Danteller ve tüllerle ve krizantemle ve belki de bir mektupla ve bayram şenlikleriyle. Oysa ben, Kış geldi Dağlara filân gittim. Gözlükleri sevdim, Sırf bir haziran, doğru çıksın diye Oturdum, bütün bir gün dikiş diktim. Gözlükleri ve saatleri sevdim, okşar gibi sildim camlarını Saatime bakıyorum, hiç kızmıyorum, hiç kızmıyorum Biraz geri kalmış, düzeltiyorum. Hazırlanıyorum -hâlâ- yanılmışların ve hazırların gecesine Ölmüş bütün babaları suçluyorum. Babalarla ne zorum var aslında? Ben ki, ölmüş bütün biçimleri kullanıyorum. Güneş vuruyor başıma artık. Ortalıktayım... Güneş vuruyor, Güneş vuruyor, Akdenizi ve başıma vuran güneşi birlikte avuçluyorum. Saat, saat kaç hâlâ? Bilmem... Ben güneş saati kullanıyorum. Biliyorum kafiyeyi bozduğumu. Başka şeyleri de bozduğumu. Ve biliyorum ki hüzün varsa içinde, bozukluk bile hoşuna gider insanın Biliyorum ki bozukluk bağışlanır, sevilir bile... İçinde bulunan herkesin ölmüş olduğu eski fotoğraflarda, Ve Akdenize yelken basan kotralarda, Kuytu mağaralarında Karadenizin, Sessizlik ve görülmezlik bir büyük bahanedir. Adam, şarkısını söyler ve çeker gider... Bir büyük meydana çıkınca gözbebeği, Ve sıkıntısı bir oda sabahına, Tatsız ve Yanlış geçirilmiş bir geceden...Ve Kim bilebilir bir ufak pirinç tablete adımı yazdığımı? Kim bilebilir bir aldanışın sonunda, adımı Bir köprünün korkuluğuna kazdığımı? Ve bütün tüller ve seçme şaraplar Ve danteller ve kocaman çiçekli balkonlar ve bir tüylü şapka için, Şimdi saat kaç? Yıldızlar ''evet'' diyor uzaklarda.