Büyülenme- Hermann Broch/ Elsa Sevdası (Korkunç Korkular Yaşıyorum)- Louis Aragon/ Hızırla Kırk Saat-Cahit Zarifoğlu/ Jurnal- Cemil Meriç

Kuş, yıldız ya da merdiven Her şey buz gibi kötü bir işaret bana İnsana korku veren bir dille, Ondan söz eder bütün bir dünya Bütün o kabukların içinden bakarken oturuyorum burada Var olabilen hemen her şeyden, Yanlış anlaşılabilen bir cümleden korkunç bir korkuyla çekinirim ben Ateş kadar korku verir bana su Tutkuyla bakan ben, evet bakan, Aynı zamanda bakılan ben, Dağ olduğumu, tepe olduğumu, ışık olduğumu ama aynı zamanda altın zemini üzerinde toprak parçası olacağımı hissediyorum. Beni işitiyor musun? Konuş...Öğret bana yeniden güneşi uyandırmayı. İlerlerken güneşi uyandırmak çok zor. Büyük insanlar nasıl güneşi uyandırabilirler? Benim hikâyem ne bilmiyorum. Almam gereken dersler neler hiç bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, ne yaparsan yap acizsin. Ama beni bir kez tanısaydınız, bir daha hiç unutamazsınız. Aklınızın bir köşesinde hep ben kalırım. Ne de olsa, kendini nasıl seviyorsan, öyle öğretirsin başkalarına seni sevmeyi. Bu tek bu kaldı ki, Onunla ördüm kendimi yeniden Artık bana diyebilirsin ''Yeniden kendi kendini ören.'' Teslim olmayı geçirmedim bir kere bile içimden Her şey biraz kesik olmuş bende. Yarıda kalmış. Tamamlamaya kimsenin gücü yetememiş. Sesim kesik benim. Anılarım kesik. Nefes alışlarım kesik benim. İç çeker gibi insan nefes alır mı hiç? Her şey biraz koyuymuş bende. Ses edememişim sanki. Boynumu eğmişim. Alışkanlık olmuş bunların hepsi. Huzur yok dermiş gibi. ''Güneş yok.'' dermiş gibi, ay yok, yıldız yok dermiş gibi. ''Sen hiç yok.'' dermiş gibi. Öğretirler değil mi? İsterdim ki kelimeler çiçek çiçek eşiğime yağsın. İsterdim ki kelimeler yıldız yıldız aydınlatsın odamı. Sönen gözlerimin bütün aydınlığı kıvılcımlaşsın onlarda... Kelimeler buseleşsin. Ve güvercinler gibi, kuğular gibi uçsun sana...