Büyümek Dedikleri Aslında Hep Üşümektir (Hayallerini Yak, Evi Isıt)- Cezmi Ersöz

Yaralısın...Yaralıyım. Çünkü yaşıyor olmak, bazı kalpleri yaralar. Bu hayatı böyle çırılçıplak görmek, hiç korunmadan ona öylece ve yıllarca maruz kalmak, yaralar bazı insanları... Yara açıktır ve hep içerilere işler. Hayatı senin gibi görmeyenlere anlatsan dinlemezler, dinleseler, inanmazlar. ''Biz öyle görmüyoruz, senin ruhun hasta.'' derler. Kendin gibi birini bulana dek, hastasındır. Sevgi yoksa hayat hep bir akşamın oluşu gibidir. Kalbindeki yaranın acısı, o yürek yanması daha da büyür. Oysa dışarıda küçümsenir duyguların, alaya alınır gözyaşın. Her gün yeni baştan yaşamak mümkün olacak mı dersin? Bir gün öncesine korkak bir bezirgânlıkla sarılmadan yaşayabilecek miyiz? Yoksa yarından korktuğumuz için, düne köle gibi bağlanacak mıyız? Çünkü kalkınma, güçlenme zamanıdır. Binalar yükselir, çelik kablolar sarar şehri. Yatırımlar büyür. Gelişme hızlanır, uğultular yükselir ve herkes gizlice evinin altına derin siperler kazar. Duygular, anılar, sayıklamalar, tuhaf rüyalar, her şeyi bırakıp bir eve, bir adaya, uzun bir yola kapanma düşleri gömülür içine telaşlı bir nefretle. En yakın arkadaşın mavi bir adam, bir kadın olur sen böyle kalmaya inat ettikçe. Şimdi güçlenme zamanı, şimdi kalkınma zamanıdır onlara göre. İlerlemek, kendini kanıtlamak için. Büyümek denir adına...Benliğini içeri, çok daha içeri çekersin. Saklarsın kalbini. Büyük, küçük ödünlere bölersin hayatını. Uzlaşarak, susarak, görmezlikten gelerek, sıranı bekleyerek ilerlersin. Zehirlene zehirlene, adım adım batarak... Büyümek derler adına, kuşlardan, mevsimlerden, deniz kıyılarında özgürlükten, düşlerden, sokaklardan bile korkuturlar insanı. ''Duygusallık kesin sonuç vermez, bize kesin sonuçlar gereklidir.'' derler. Somut, nesnel ve elle tutulur olmalıdır her şey. Büyümek derler adına... Benlik içeri çekilince ve üzeri boşluklarla örtülünce büyük bir yorgunluk ve korku başlar. Korkular ve yorgunluklarla değiş tokuş edilir çılgın aşklar. Alıp başını, bilmediğin yollara düşmek, kazandıklarını tek bir jest için bir anda kaybetmeyi göze almak...Binalar yükselir, yatırımlar büyür, gelişme hızlanır, iktidar güçlenir ama insanlar umutsuzluktan delirmiş define avcıları gibi birbirlerinin gövdesinde kaybolmuş aşklarını ararlar...Büyümek derler adına, kimse kimsenin gözlerinin içine bir daha korkusuzca, saf ve duru bir su gibi bakamaz... Aşk aslında birinin gelip, yarana dokunmasıdır. O zaman, yaranı örten, seni boğan o büyük boşluk aralanır. İşte o zaman, korkuların biter, utanç diner. Anlarsın ki, o boşluk sana ait değildir. Aslına dönersin, ilk haline, yaralı haline...Yara iyileşir mi peki? Hayır, ne kadar büyük ve güçlü olursa olsun, hiçbir aşk bu yarayı iyileştiremez. Bu yara yaşamaktandır çünkü, yaşamanın ta kendisidir. Ama aşkı yaşayan insanlar, bu yüzden çok gururludur. Bunca acıya rağmen yaşayabildikleri, bu acıya dayanıp ayakta kalabildikleri için gururludurlar. Çünkü bu yara asla boşluk ve korkular gibi değildir, senindir, sana aittir, varoluşundur, sahicidir. Bu yaraya dokunduktan, bu yarayı hatırlattıktan sonra çekip giden o sevgiliye derin bir öfke duyulur. Çünkü yaralı insana, kendisiyle buluştuktan sonra yeniden boşluğa düşmesi ölümden bile korkunç gelir. Çünkü korkusuzca soluk alan yaranın üzerini yine ve büyük bir hızla o eski boşluk örtmeye başlar. Unutkanlıklar, korkular, boyun eğmeler, ertelenen düşler, uzlaşmalar... Aşk biterken yaşanan o büyük üşümek bundandır işte. Ayakta kalman, ilerlemen, kendini kanıtlaman ve büyümen için seni hep bu boşluğa çağırırlar. Büyümek dedikleri, aslında bu korkunç boşlukta hep üşümektir, hep üşümektir. Hep üşümektir, hep üşümektir.