Büyütürken Bir Gülü- Arkadaş Zekai Özger

Ben bilirim... Benim ellerim toplar hüzünleri bir yerlerde Bir yerlerde, her yerlerde Suya bakan ceylanın gözlerindeki çiçek açmış uçukları patlatır uçuk dolu gözlerim Açtıkça dökülen yapraklarını, Bir gülün, o gülün, güllerin Derlerim, toparlarım hüznümde Birleştiririm acıları, Besleyerek bu özsuyla incecik gövdemin Çürüyen dallarını işte Yeni bir aşkla başlatırım kendimi Kendini kargışlayan yanlış atımlı bir avcı, pişmanlığıyla büyütürken bir kuşu Dallarımı hüzünleyen bir kuşu Aşka ve merhamete sığmayan, Acıya ve dallarıma sığmayan, yaralı bir kuşu büyütürken içinde Ben nasıl büyütebilirim aşkımı? Yaralı bir vücut yanı başımdayken, Durmadan çoğalan bir kanın akışı, kanadı kırık bir kuşun yüreğine boşalırken Yalnızlığa ve dallarıma başkaldırmak... Kırmızı bir gülü büyütürken, ben nasıl büyütebilirim aşkımı? Hüznüm ki, hüzünlerin çiçek açmış biçimidir Bunun yeni farkına vardım... Yeni farkına vardım tekliğimi çoğaltan, Beni ürkek bir ceylan gibi sularından kaçırtan, Yalnızlığıma ve dallarıma başkaldıran kırmızı bir gülün varlığını Öfkeyle çoğalan bir tekliğim ben Hüzünlerin ve acıların vücudumda toplandığı