بوستان سعدی - 017 - باب اول - شبی دود خلق آتشی برفروخت

شبی دود خلق آتشی برفروختشنیدم که بغداد نیمی بسوختیکی شکر گفت اندران خاک و دودکه دکان ما را گزندی نبودجهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوستو را خود غم خویشتن بود و بس؟پسندی که شهری بسوزد به ناروگرچه سرایت بود بر کنار؟بجز سنگدل ناکند معده تنگچو بیند کسان بر شکم بسته سنگتوانگر خود آن لقمه چون می‌خوردچو بیند که درویش خون می‌خورد؟مگو تندرست است رنجوردارکه می‌پیچد از غصه رنجوروارتنکدل چو یاران به منزل رسندنخسبد که واماندگان از پسنددل پادشاهان شود بارکشچو بینند در گل خر خارکشاگر در سرای سعادت کس استز گفتار سعدیش حرفی بس استهمینت بسنده‌ست اگر بشنویکه گر خار کاری سمن ندرویسعدی, بوستان, باب اول در عدل و تدبیر و رایسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.