بوستان سعدی - 036 - باب دوم - زبان دانی آمد به صاحبدلی

زبان دانی آمد به صاحبدلیکه محکم فرومانده‌ام در گلییکی سفله را ده درم بر من استکه دانگی از او بر دلم ده من استهمه شب پریشان از او حال منهمه روز چون سایه دنبال منبکرد از سخنهای خاطر پریشدرون دلم چون در خانه ریشخدایش مگر تا ز مادر بزادجز این ده درم چیز دیگر ندادندانسته از دفتر دین الفنخوانده بجز باب لاینصرفخور از کوه یک روز سر بر نزدکه این قلتبان حلقه بر در نزددر اندیشه‌ام تا کدامم کریماز آن سنگدل دست گیرد به سیمشنید این سخن پیر فرخ نهاددرستی دو، در آستینش نهادزر افتاد در دست افسانه گویبرون رفت ازان جا چو زر تازه روییکی گفت: شیخ این ندانی که کیست؟بر او گر بمیرد نباید گریستگدایی که بر شیر نر زین نهدابو زید را اسب و فرزین نهدبر آشفت عابد که خاموش باشتو مرد زبان نیستی، گوش باشاگر راست بود آنچه پنداشتمز خلق آبرویش نگه داشتموگر شوخ چشمی و سالوس کردالا تا نپنداری افسوس کردکه خود را نگه داشتم آبرویز دست چنان گر بزی یافه گویبد و نیک را بذل کن سیم و زرکه این کسب خیرست و آن دفع شرخنک آن که در صحبت عاقلانبیاموزد اخلاق صاحبدلانگرت عقل و رای است و تدبیر و هوشبه عزت کنی پند سعدی به گوشکه اغلب در این شیوه دارد مقالنه در چشم و زلف و بناگوش و خالسعدی, بوستان, باب دوم در احسانسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.