بوستان سعدی - 072 - باب سوم - شبی یاد دارم که چشمم نخفت

شبی یاد دارم که چشمم نخفتشنیدم که پروانه با شمع گفتکه من عاشقم گر بسوزم رواستتو را گریه و سوز باری چراست؟بگفت ای هوادار مسکین منبرفت انگبین یار شیرین منچو شیرینی از من بدر می‌رودچو فرهادم آتش به سر می‌رودهمی گفت و هر لحظه سیلاب دردفرو می‌دویدش به رخسار زردکه ای مدعی عشق کار تو نیستکه نه صبر داری نه یارای ایستتو بگریزی از پیش یک شعله خاممن استاده‌ام تا بسوزم تمامتو را آتش عشق اگر پر بسوختمرا بین که از پای تا سر بسوختهمه شب در این گفت و گو بود شمعبه دیدار او وقت اصحاب، جمعنرفته ز شب همچنان بهره‌ایکه ناگه بکشتش پری چهره‌ایهمی گفت و می‌رفت دودش به سرهمین بود پایان عشق، ای پسرره این است اگر خواهی آموختنبه کشتن فرج یابی از سوختنمکن گریه بر گور مقتول دوستقل الحمدلله که مقبول اوستاگر عاشقی سر مشوی از مرضچو سعدی فرو شوی دست از غرضفدائی ندارد ز مقصود چنگوگر بر سرش تیر بارند و سنگبه دریا مرو گفتمت زینهاروگر می‌روی تن به طوفان سپارسعدی, بوستان, باب سوم در عشق و مستی و شورسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.