بوستان سعدی - 101 - باب پنجم - شبی زیت فکرت همی سوختم

شبی زیت فکرت همی سوختمچراغ بلاغت می افروختمپراگنده گویی حدیثم شنیدجز احسنت گفتن طریقی ندیدهم از خبث نوعی در آن درج کردکه ناچار فریاد خیزد ز دردکه فکرش بلیغ است و رایش بلنددر این شیوهٔ زهد و طامات و پندنه در خشت و کوپال و گرز گرانکه آن شیوه ختم است بر دیگراننداند که ما را سر جنگ نیستوگر نه مجال سخن تنگ نیستبیا تا در این شیوه چالش کنیمسر خصم را سنگ، بالش کنیمسعادت به بخشایش داورستنه در چنگ و بازوی زور آورستچو دولت نبخشد سپهر بلندنیاید به مردانگی در کمندنه سختی رسید از ضعیفی به مورنه شیران به سرپنجه خوردند و زورچو نتوان بر افلاک دست آختنضروری است با گردشش ساختنگرت زندگانی نبشته‌ست دیرنه مارت گزاید نه شمشیر و شیروگر در حیاتت نمانده‌ست بهرچنانت کشد نوشدارو که زهرنه رستم چو پایان روزی بخوردشغاد از نهادش برآورد گرد؟سعدی, بوستان, باب پنجم در رضاسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.