بوستان سعدی - 144 - باب هفتم - به طفلی درم رغبت روزه خاست

به طفلی درم رغبت روزه خاستندانستمی چپ کدام است و راستیکی عابد از پارسایان کویهمی شستن آموختم دست و رویکه بسم الله اول به سنت بگویدوم نیت آور، سوم کف بشویپس آنگه دهن شوی و بینی سه بارمناخر به انگشت کوچک بخاربه سبابه دندان پیشین بمالکه نهی است در روزه بعد از زوالوز آن پس سه مشت آب بر روی زنز رستنگه موی سر تا ذقندگر دستها تا به مرفق بشویز تسبیح و ذکر آنچه دانی بگویدگر مسح سر، بعد از آن غسل پایهمین است و ختمش به نام خدایکس از من نداند در این شیوه بهنبینی که فرتوت شد پیر ده؟بگفتند با دهخدای آنچه گفتفرستاد پیغامش اندر نهفتکه ای زشت کردار زیبا سخننخست آنچه گویی به مردم بکننه مسواک در روزه گفتی خطاستبنی آدم مرده خوردن رواست؟دهن گو ز ناگفتنیها نخستبشوی ای که از خوردنیها بشستکسی را که نام آمد اندر میانبه نیکوترین نام و نعتش بخوانچو همواره گویی که مردم خرندمبر ظن که نامت چو مردم برندچنان گوی سیرت به کوی اندرمکه گفتن توانی به روی اندرموگر شرمت از دیدهٔ ناظرستنه ای بی‌بصر، غیب دان حاضرست؟نیاید همی شرمت از خویشتنکز او فارغ و شرم داری ز من؟سعدی, بوستان, باب هفتم در عالم تربیتسعدی Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.